शनिवार, २२ एप्रिल, २०२३

सुखद

बऱ्याच दिवसांनी स्वच्छ ऊन पडल्यामुळे आणि पाराही २० अंशाच्यावर गेल्यामुळे तुम्ही चक्कर मारून यावं जरा, असं ठरवता. पण संसारी लोकांना कितीही चकरा माराव्या वाटल्या तरी पर्स/बॅगेत पिशवी ठेवावीच लागते. दुधच संपलंय, फळं आणावी लागतील, आता बाहेर पडतेच आहे तर स्पार्गेल घेऊनच येऊ, इत्यादी गोष्टी काय चुकतात होय. तर ते असो!

अगदी सुखद वातावरणात घराजवळ खरचंच २-४ चकरा मारून तुम्ही बस पकडता. जवळच्या सुपरमार्केट मध्ये अगदी जत्रा असणार हे माहित असल्यामुळे तुम्ही बसने जरा लांबच्या मार्केटचा रस्ता धरता. 

बसमध्ये बसल्यावर अचानक ड्रायव्हर काका स्वतःच्या जागेवरून उठुन बसच्या मागील भागात जातात. नक्की काय झालंय हे बघायला तुमच्या सहीत बसमधील पुढील भागातील प्रवासीही मागे वळून बघतात. एक वृद्ध जोडपं बसायला जागा शोधत असतं. त्यातल्या काकूंच्या हाताला प्लास्टर असतं. 

ड्रायव्हर काका त्या दोघांना बसच्या पुढील भागात घेऊन येतात. तिथे वृद्धांसाठी राखीव जागेवर दोघांना बसवतात. काकूंची आस्थेने चौकशी करतात. कुठे उतरायचं आहे हेही विचारून घेतात. जोडपं बरंच वयस्कर असल्यामुळे त्यांना धीर देतात. 

हे सगळं घडत असताना, बस निघायला उशीर होतोय हे माहित असून, बसमधील एकही प्रवासी कोणत्याही प्रकारची नाराजी दर्शवत नाही. ड्रायव्हर काका शांतपणे बस सुरु करून निघतात. पाचव्या स्टॉपवर वृद्ध जोडप्याला उतरायचं असतं. ड्रायव्हर काका पुन्हा शांतपणे त्यांच्या जागेवरून उठून त्या आजी आजोबांना खाली उतरायला मदत करतात. इथून नीट जाताल ना घरी असंही विचारतात. ते आजी आजोबा त्यांचे आभार मानतात आणि बस पुन्हा सुरु होते. आणि हो, ड्रायव्हर काका स्वतःच साठीचे वगैरे असतात! 

खरोखर सुखद अनुभव! इतक्या दिवसांची तुमच्या मनावरील आणि वातावरणातील मरगळ नाहीशी होते. पण दुकानातून सामान आणायचं आहे ह्या विचारसरशी तुम्हाला आठवतं की तुमचं दुकान तर मागेच राहिलं, आजी आजोबांच्या नादात तुम्ही चक्क २ स्टॉप पुढे गेलेल्या असता!

#माझी_म्युनिक_डायरी 

(फोटो आपला उगीचंच, इथे वसंत सुरु झालाय ना!)





मंगळवार, ११ एप्रिल, २०२३

मेट्रो


जर्मनीत, म्युनिकमध्ये पाऊल ठेवल्यापासून सगळ्यांत जास्त कोणत्या गोष्टीने लक्ष वेधून घेतलं असेल तर ते इथल्या सार्वजनिक वाहतुक व्यवस्थेने! बस, ट्राम, मेट्रो आणि अंडरग्राउंड मेट्रो अश्या चार प्रकारच्या वाहनांनी मिळुन इथली सार्वजनिक वाहतूक व्यवस्था सांभाळलेली आहे. 

म्युनिकच्या मध्यवर्ती भागात सुरु होणाऱ्या अंडरग्राउंड मेट्रोचं, जिला इथे यु-बान(U Bahn) असं म्हणतात तिचं जाळं पूर्ण म्युनिकभर पसरलेलं आहे. ८ लाईन्सवर असलेल्या ९६ स्टेशन्सना जोडणारं हे एक साधारण १०४ किलोमीटरचं मोठं नेटवर्क १९७१ मध्ये सुरु झालेलं आहे. सगळ्यांत जास्त भरवश्याची मेट्रो म्हणजे अंडरग्राउंड मेट्रो. कारण तिथं जास्त अपघात वगैरे होत नाहीत, वाहतुकीचा कोणताही अडथळा नसतो त्यामुळे ट्रेन्स वेळेवर असतात. साधारणपणे दर एक ते दीड किलोमीटरवर एक एक स्टेशन आहे ह्या मेट्रोचं आणि काही काही स्टेशन्स इतकी सुंदर आहेत की बास! 

तुमच्या घराजवळ यु बानचं स्टेशन एखाद्या किलोमीटरच्या परिसरात असणारच आणि ते नसलं तर बस स्टॉप किंवा ट्राम स्टॉप किंवा मेट्रोचं(S Bahn) स्टेशन असणारच.

बसेसचे आणि ट्राम्सचे स्टोप्स ५०० ते ८०० मीटरवर आहेत. म्हणजे तुमच्या घराजवळून, ऑफिसजवळून किंवा शाळेजवळून बसमध्ये बसायचं आणि यु बानच्या स्टेशनला उतरायचं. तिथे जमिनीच्या दोन मजले खाली उतरून अंडरग्राउंड ट्रेनमध्ये बसून इप्सित स्थळी जायच्या स्टेशनवर उतरायचं. ते स्थळ जर स्टेशनपासून जरा लांब असेल तर वर तुम्हाला एकतर ट्राम तरी असते किंवा बस तरी. म्हणजे प्रवाश्याला कमीत कमी त्रास कसा होईल ते बघूनच सगळं  बनवलं गेलंय. 

ह्या सगळ्यांत प्रत्येक व्यक्तीचा विचार केलेला आहे. त्यांत अपंग आणि अंध लोक, प्रामधारी माता, वृद्ध लोक इत्यादी सगळ्या प्रकारच्या लोकांना ही सार्वजनिक वाहतूक व्यवस्था कशी सोयीनी वापरता येईल ह्याचा विचार करून ट्रेन्स, स्टेशन्स, बसेस, ट्राम्स डिझाईन केलेलं आहे. हे बघून अचंबित व्हायला होतं. प्रत्येक स्टेशनवर लिफ्ट्स, एस्केलेटर्स आहेतच, अगदीच जिथे लिफ्ट नसेल तिथं एस्केलेटर तरी असतेच. स्वच्छता तर वाखाणण्याजोगी आहे! 

तिकीट दरही माफक आहेत. तुमच्याकडे जर महिन्याचा, आठवड्याचा किंवा दिवसाचा पास असेल तर तो प्रत्येक वाहनात चालतो. म्हणजे तुम्हाला तिकीट काढल्यावर बस, ट्राम, ट्रेन ह्या सगळ्यांतून बिनदिक्कत प्रवास करता येतो.

ह्या व्यवस्थेत संप होत नाही असं नाही, ते होतातच पण फार ताणत नाहीत. 

एकंदर काय तर, जर सार्वजनिक वाहतुक व्यवस्था इतकी प्रभावी  असेल तर माणसाचं आयुष्य खरंच किती सोपं होऊ आणि सुखकर शकतं ह्याची प्रचिती म्युनिकला आल्यावर आली!

मॅगी काकुंजवळ राहात होते तेव्हा तर घरापासून २ मिनिटांच्या अंतरावर बस, ट्राम आणि यु बान म्हणजेच अंडरग्राउंड मेट्रोचे स्टॉप होते, मग वाटलं काय तुम्हाला!

ईथल्या इतक्या सोयीस्कर सार्वजनिक वाहतुकीची सवय झाल्यामुळे युरोपातल्या प्रत्येक शहरातल्या सार्वजनिक वाहतुक व्यवस्थेवर ताशेरे ओढायचा हक्क मला आपोआपच मिळालेला आहे असं मी मानते आणि ह्या ठिकाणी पॅरीस नामक शहरातील मेट्रोचा उद्धार करून माझा लेख आवरता घेते. 

#माझी_म्युनिक_डायरी 








मंगळवार, २८ मार्च, २०२३

शिंकेची शंका

त्या फालतू कोरोनाने आपलं आयुष्य बदलून टाकलंय खरं! तसं आता म्युनिकमधल्या मेट्रोमध्ये मास्क अत्यावश्यक नाहीये. त्यामुळे मेट्रोच्या डब्यात एखाद दुसरी व्यक्ती सोडली तर बाकी लोक मास्कविना प्रवास करत आहेत. पण मास्क घातलेला नसला तरी ते सावट आहेच थोड्याफार प्रमाणात. 

मघाशी गर्दीने खचाखच भरलेल्या मेट्रोच्या डब्यात आम्ही बसलो होतो तिथून ४-५ रांगा सोडून, लांब बसलेलं कोणीतरी शिंकलं! डब्यात इतकी शांतता असते कि विचारायची सोय नाही. तशी त्या बाप्याची पहिली शिंका कोण्याच्याही खिजगणतीतही नव्हती. 

पण जसजसा तो सटासट शिंका द्यायला लागला तश्या लोकांच्या प्रतिक्रया बदलत गेल्या. त्याच्या दुसऱ्या शिंकेनंतर २-३ डोक्यांनी फोनमधून वर पाहिलं आणि कोण शिंकतय हे बघायचा प्रयत्न केला. 

तिसऱ्या शिंकेनंतर अजून ५-७ लोकांनी नक्की कोण शिंकतय ते बघायचा प्रयत्न केला. चौथ्या शिंकेनंतर बऱ्याच लोकांनी एकमेकांकडे बघून सहेतुक कटाक्ष टाकले की काय बाप्या आहे! पाचव्या शिंकेनंतर माझ्यासारख्या शांतपणे जागेवर बसलेय लोकांनी उठून बघायचा प्रयत्न केला की कोण आहे? पण गर्दीमुळे कोणी दिसलंच नाही!  

सहाव्या शिंकेनंतर मात्र अख्ख्या डब्याचं लक्ष “कौन है बे तू?” म्हणून त्या बाप्याकडे गेलं. एव्हाना तो नक्कीच ओशाळला असेल. सातव्या आणि शेवटच्या शिंकेनंतर मात्र सगळ्या लोकांचा बांध फुटला आणि डब्यात एकच हश्या पिकला! तो बाप्या नक्कीच पुढच्या स्टेशनला उतरून गेला असेल.. लोकलाजेस्तव! हां मात्र तो जर्मन असेल तर नसेल उतरला बरं!

तरी बरं त्याला सातच शिंका आल्या, त्याबरोबर खोकला वगैरे आला नाही, नाहीतर डब्यातल्या काही अतिशहाण्या लोकांनी इमर्जन्सीला फोन करायला कमी केलं नसतं!  

मी त्या बाप्याच्या शिंका मोजल्या म्हणताय. मोजल्या म्हणजे काय? मोजल्याच! मॅगी काकूंची शेजारीण आहे मी पूर्वाश्रमीची त्यामुळे शिंकेची शंका मलाही आलीच ना! 


#माझी_म्युनिक_डायरी

मंगळवार, ७ मार्च, २०२३

कुणाचं काय तर कुणाचं काय

परवा माझा एक मित्र मला विचारत होता की भारतातुन येतांना मी अश्या कुठल्या गोष्टी आणु, ज्या आवश्यक सदरात मोडतात? 

मी आपलं त्याला कुकर, पोळपाट लाटणं, एखादं हलकं मिक्सर आण सांगत होते. कारण इथले मिक्सर म्हणजे निव्वळ टिनपाट, ना इडलीचं पीठ होतं ना बाकी काही. बाकी तिखट, मसाले, हळद इत्यादी गोष्टी ही सांगितल्या आणि आत्ता ही पोस्ट दिसली! 

मित्राला सांगायला लागतंय, पोरा एखादी कार असल तर ती पण घेऊन ये भावा.. 

आता ह्यांच्यांशीही भांडायला लागतंय, चांगली कार होती तिकडे, का नाही आणली म्हणुन! सोशल मीडिया खरंच फार भारी आहे, भांडायला विषय देत राहतो लोकांना. 

मला माहित आहे, टेक्निकली दुसऱ्या देशातून कार जर्मनीत आणणं शक्य आहे. फक्त त्या कारला जर्मन स्टँडर्ड नुसार बनवून घ्यावं लागतं. पण आपलं कसं आहे ना आपण वापरतो फेसबुक आणि तिथं कुणी साधा सरळ प्रश्न विचारला तरी लोक फक्त वाकड्यातच शिरतात असा शिरस्ता आहे ना! म्हणुन हा पोस्टप्रपंच. 

भारतातून इथे येणाऱ्या लोकांना आल्याआल्या जामच आत्मविश्वास असतो. मी यंव करेल मी त्यंव करेल आणि त्याच प्रचंड आत्मविश्वासातूनच अश्या पोस्ट येतात. मागे एका महाभागाने विचारलं होतं की माझ्या भारतातल्या घरात डिशवॉशर, वॉशिंग मशीन आणि मायक्रोवेव्ह पडून आहे, मी इकडे घेऊन येऊ का? असे प्रश्न वाचले की मला माझा अख्खा संसार एका खोलीत बांधून ठेवलेला डोळ्यांसमोर येतो! असो. 

अरे भावा! तू ते सगळं तिकडून आणण्याच्या खर्चाचा विचार केलास का? मग त्या सगळ्या वस्तू जर्मनीत व्यवस्थित चालण्यासाठी कराव्या लागणाऱ्या बदलांचा विचार केला आहेस का? त्या बदलांसाठी लोक मिळतील का? हा विचार केला आहेस का? कौन है ये लोग?

इथे साधं फ्लशचं बटन नीट करायला येणाऱ्या माणसाच्या दहा वेळा हातापाया पडावं लागतं अपॉइंटमेंट साठी (कारण त्याला इंग्लिश येत असतं). एवढं केल्यावर तो कसातरी तुमच्यावर उपकार केल्यासारखं एक वाक्य सांगतो ”मला पुढच्या आठवड्यात पुन्हा आठवण करा!” आपण आठवण करून दिली की तो तुमची दया येऊन तो एक महिन्यानंतरची अपॉइंटमेंट देतो. जे आहे ते असं आहे एकंदर. 

पोस्टकर्तीच्या धाडसाला दाद द्यावी लागतेय ह्या ठिकाणी! जिथे मला माझे दिवाळीचे कुरिअर जर्मन कस्टममधून सोडवायला पन्नास युरो मोजावे लागले होते तिथे ह्या लोकांचे कार, वाशिंग मशीन इत्यादी गोष्टी पाहून माझ्या डोळ्यांसमोर काजवेच चमकले. बाकी चालुद्या म्हणावं!!

आता तिथं त्या ताईला लोक काय सल्ले देतात ते वाचते म्हणजे मग इजारमध्ये कार नहाली!! (म्युनिकमधून वाहणाऱ्या नितळ नदीचे नाव इजार आहे.)

#माझी_म्युनिक_डायरी 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक









सोमवार, २७ फेब्रुवारी, २०२३

भेटीत तुष्टता मोठी

 मागे एकदा एका मित्राने एक किस्सा सांगितला होता. जो ऐकुन आम्ही आश्चर्यचकितच्या पुढे जे काही विशेषण असेल ते झालो होतो. पण त्यानंतर इथे मॅगी काकूंचं वागणं बघितलं आणि तो आणि तत्सम किस्से पटायला लागले. 

त्याचं झालं असं की हा आमचा मित्र आमच्याकडे २-३ दिवस म्युनिक फिरायला आला होता. खरंतर आधी आम्ही राहायचो ते घर जरा लहानच होतं पण आम्हा तिघांना पुरेसं होतं. तो म्हणाला आपण भारतीय लोक किती पटकन इतरांना सामावून घेतो नाहीतर हे जर्मन लोक म्हणजे कहर आहेत. 

तर हा आमचा मित्र आणि त्याचा एक जर्मन मित्र असे दोघे त्या जर्मन मित्राच्या “आईवडिलांच्या” घरी जाणार होते. मुद्दामच अवतरण चिन्हात लिहिलं आहे मी ते. ह्या दोघांना चार वाजताची वेळ दिलेली होती. पण हे वेळेच्या दहा मिनिट आधीच घराच्या जवळ पोहोचले. तर आमच्या मित्राला वाटलं हा जर्मन भाऊ दाराची बेल वाजवेल, पण कसचं काय. तो काही बेल वाजवायला तयार नव्हता. थंडीचे दिवस होते, प्रचंड थंडी होती, म्हणुन आमचा भारतीय भाऊ म्हणाला “वाजव की बेल लेका, थंडीत जीव जाईल आपला!“ तरीही जर्मन भाऊ बेल वाजवायला तयार नव्हता. शेवटी कंटाळून आमच्या भारतीय भावाने बेल वाजवायचा प्रयत्न केला तर जर्मन भाऊ म्हणाले “अरे त्यांनी आपल्याला चार वाजताची वेळ दिली आहे. अजुन चार वाजले नाहीयेत, थांब." 

हे ऐकुन आमच्या भारतीय आणि त्यातल्या त्यात मराठी भावाला चक्कर यायची बाकी राहिली होती. तो जर्मन भाऊला म्हणाला “अरे तुझेच आईवडील आहे ना भावा! मग असा का वागतो आहेस?“ जर्मन दादाचं उत्तर ऐकुन तर आमचा मित्र आयुष्यभरासाठी चक्रावून गेलेला आहे. जर्मन भाऊ म्हणाला “अरे माझेच आईवडील आहेत पण त्यांनी जर सांगितलं आहे चारला या तर मी आधी जाऊन त्यांना त्रास नाही देऊ शकत. मी पाच मिनिट सुद्धा आधी नाही जाऊ शकत!“ हे ऐकुन आमच्या भारतीय भावाने त्या पोराचा नाद सोडला. 

मागे एकदा भारतातून परत आलो तेव्हा विमानतळावर असाच एक भयचकित करणारा प्रसंग पहिला होता. एक मुलगा कदाचित बऱ्याच दिवसांनी म्युनिकला स्वतःच्या घरी परत आला असावा. त्याच्या स्वागताला आई, वडील आणि बहीण आले असावेत. मुलाने खूपच शांतपणे आधी आईची गळाभेट घेतली मग बहिणीची आणि त्यानंतर त्याच्या वडिलांनी त्याला जवळ घेतले. हा सगळा कौटुंबिक सोहळा अगदी शांततेत चालू होता. 

नाहीतर मी, माझ्या जावांच्या, भावजयीच्या घरी, आश्चर्याचा धक्का देण्याच्या नावाखाली, न सांगता, मोठ्या मोठ्या बॅगा घेऊन टपकते आणि एवढं करूनही त्या मला आनंदाने मिठीत घेतात!!!!


#माझी_म्युनिक_डायरी 

सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

शुक्रवार, ३ फेब्रुवारी, २०२३

चिया चिया जिया जिया

आज संध्याकाळी बऱ्याच दिवसांनी किराणा सामान आणायला गेले होते. आज शुक्रवार संध्याकाळ म्हणजे तिथे मरणाची गर्दी! हो इथे चक्क गर्दी वगैरे असते कारण जवळपासचे सगळे लोक ह्याच सुपरमार्केट्मधे येतात! 

तर ह्या मोठ्याच्या मोठ्या दुकानात खरेदीसाठी कायम झुंबड उडालेली असते. खरंतर जर्मनीत आल्यापासुन खरेदीसाठी झुंबड उडालेली फार कमी वेळेस दिसते. तर ते असो. 

मी आपली आधी भाज्या, फळं मग बाकीच्या एक एक गोष्टी घेत घेत दुकानाच्या सगळ्यात शेवटच्या भागात पोहोचले. आता फक्त चिया सीड्स घेतल्या कि पटापट वर जाऊन रांगेत लागालंच पाहिजे, कारण तिथे  कमीत कमी २० मिनिटे जाणार हे पक्क माहित होतं. पुन्हा घरी जाऊन स्वयंपाक करायचा होता! डोक्यात असे सगळे विचार घेऊन मी त्या सेक्शनला पोहोचले. 

तर एका जोडीने मुसली घेण्यासाठी म्हणुन शॉपिंग ट्रॉलीसकट अख्खाच्या अख्खा सेक्शन स्वतःच व्यापला होता. चिया सीड्स मुसलीच्याच बाजुला ठेवलेली असल्यामुळे, मी आपली ती जोडी आणि त्यांची ट्रॉली हलण्याची वाट बघत उभी राहिले. पण त्या जोडीचा अविर्भाव बघुन जरा शंकाच आली. 

जोडीतल्या ताईंनी मुसलीचं पॅकेट ट्रॉलीत टाकलं आणि ती मधाळ आवाजात, अगदी डोळ्यात डोळे घालून दादाला काहीतरी म्हणाली! दादाने पण एकदम प्रेमळ नजरेने तिच्याकडे बघितलं, हळुच तिची टोपी बाजुला केली आणि तिच्या कपाळावर ओठ टेकवले! तेजामार, मुसलीला बघुनच एवढं प्रेम! घरी जाऊन खातील तेव्हा काय करतील!!

मला वाटलं आता झालं असेल दोघांचं, आता हलतील तिथुन तर त्यांचं प्रेम अजुन उत्कट पायरीवर पोहोचलं! दादाने हलकेच तिच्या गालावर ओठ टेकवले. ती लाजुन चुर, तरीही तिने त्याला पुन्हा मधाळ आवाजात काहीतरी प्रतिसाद दिला! 

बरं त्यांच्या प्रेमात मला एक्सक्युजमी वगैरेही म्हणता येईना. मी एवढी तिथे उभी असुन त्यांना काडीचाही फरक पडला नव्हता तर माझ्या बोलण्याने काय होणार होतं म्हणा! 

म्हणुन मग मी इकडून, तिकडून, कुठून चिया सीड्स दिसत आहेत का ते बघत होते. पण त्यांच्या ट्रॉलीमुळे अवघड होतं. बरं सगळ्यांत बावळटपणा म्हणजे मी आपली यन्टमसारखी त्यांच्या प्रेमाची साक्षीदार असल्यासारखी तिथल्या तिथेच फिरून वेगवेगळ्या बाजुंनी शोधाशोध करत होते, त्यामुळे चिया राहिल्या बाजुला आणि त्यांचं पायऱ्या चढत असलेलं प्रेमच दिसत होतं! 

किराणा दुकानात, मुसलीच्या रॅकच्या बाजुला?? असा विचार मनात चमकुन गेलाच!! 

आता इकडून तिकडे जाणाऱ्या आजूबाजूच्या लोकांना माझीच शंका यायला लागली होती बहुतेक, ही बाई काय त्या प्रेमळ जोडप्याकडे बघत उभी आहे! लोकांना काय माहित माझं चिया चिया आणि त्यांचं जिया जिया चाललंय ते! तिथल्या लोकांना नक्कीच वाटलं असेल कि ये औरत हर अँगलसे देख राही है लव्ही डव्ही जोडपेको. शेवटी मी चिया सिड्सचा नाद सोडला आणि चडफडत तिथुन निघाले. 

तसं अश्या प्रकारचे सांस्कृतिक धक्के इथे अधुनमधुन बसतच असतात, फक्त किराणा सामान घ्यायला गेल्यावर असा धक्का कधी बसेल असं वाटलं नव्हतं. 


कुणाचं काय तर कुणाचं काय?

गुरुवार, २२ डिसेंबर, २०२२

रंग दे

आज जर्मन टीव्हीवर एक जाहिरात पहिली आणि भुवयांचे केस उभे राहायचे बाकी राहिले होते!

म्हणलं चला आता मी डोळे मिटायला...

च्यामारी त्यासाठी आपण कशाला डोळे मिटायचे? 

मग म्हणलं चला आता मी फेसबुक सोडायला मोकळी... 

पण मग विचार केला कि लोकांनी भुवया रंगवायचा रंग बनवून, त्याची जाहिरात तयार करून, टीव्हीवर लोकांना दाखवली तर फेसबुकवर होणारं फुकटचं मनोरंजन कशाला सोडायचं? नाही का? 

हो, भुवयांना रंगवायचा रंग निघालाय म्हणे! आणि तो इथे आता सणावाराला लावतील म्हणे. अन मग त्यांचे चेहेरे कसे दिसतील म्हणे? 

पण मग भुवया आणि केसांचा रंग जुळलाच नाही तर? म्हणजे बघा हं, केसांना चुकून वेगळा रंग आणि भुवयांना वेगळा दिला गेला तर? कसं दिसल ते ध्यान? किंवा भुवयांना रंग देता देता तो गालाला लागला तर? करावं तरी काय माणसानं? अरे काय चाललंय काय? 

आता मी हे सगळं लिहिलं कि हे मंद फेबु मला अश्याच भयाण जाहिराती दाखवेल! आज भुवयांच्या रंग, उद्या पापण्यांचा रंग, परवा दाताचा रंग, तेरवा अजुन कशाचा तरी रंग... 

अर्रर्रर्र नकोच ते! फेबु सोडावंच कि काय? फेबुचं म्हणजे कसं आहे ना.. एखाद्या जाहिरातीवर चुकून एखाद दोन सेकंद रेंगाळलं तर जे भडीमार सुरु होतो कि बास. यंटमपणा नुसता. म्हणजे एखाद्याने बघितली चुकून रद्दीची जाहिरात तर त्याला काय सतत रद्दी  दाखवायची? किती तो झेंडुपणा! 

ह्या फेबुपायी एक दिवस ना.... 

एकंदर काय तर भुवया रंगवायचा रंग पाहून असे काहीबाही विचार येत आहेत. ते असो. बाकी अश्याच नवनविन जाहिरातींच्या माहितीसाठी वाचत रहा फेबु माझा! 

#फेबु_नको_पण_जाहिराती_आवरा 


#माझी_म्युनिक_डायरी

सोमवार, २८ नोव्हेंबर, २०२२

हक्काचा जुगाड

आज दुपारी पोळ्या करायच्या म्हणुन डब्यातून कणिक काढायला कपाटाचं दार उघडलं अन पोळ्या लाटायचा अमंळ कंटाळाच आला. किराणा सामानात मागवलेल्या हक्का नूडल्सकडे लक्ष गेलं अन आला पोळ्या लाटायचा कंटाळा! जे आहे ते असं आहे. 

इतके दिवस ते हक्का नूडल्स फारच कोरडे होतात म्हणुन त्यांच्याकडे दुर्लक्षच केलं होत पण आज म्हणलं इनका कुछ ना कुछ तो कराना पडेगा. तसं आज सोपा सोपा पिठलं पोळीचा बेत करणार होते पण आता हक्का नुडल्सनी हक्काने हाक मारल्यावर मी माझा हक्क.. हट्ट सोडला! 

पण मग नूडल्स कोरडे तर खायचे नव्हते म्हणुन ह्यांना म्हणाले शेंगुळे करतात तशी पाण्याला फोडणी देते खमंग आणि त्यात नूडल्स टाकते तर "काय??" असा आश्चर्यमिश्रित प्रश्न आला. शेंगुळे म्हणजे नूडल्सच कि हो. पण नाही, माझ्या सर्जशीलतेवर विश्वासच नाही मुळी. कसा असेल विश्वास म्हणा;  इतक्या वर्षांपासुन माझ्या हातचं जेवतोय! ते असोच. 

इथं विषय नूडल्सचा चालु होता आणि उगीचच मला चिडवायला म्हणे आज तुझ्या त्या साऊथ कोरियाची फुटबॉल मॅच आहे. मी अधुनमधुन कोरियन सिरीज बघत असते म्हणुन माझं साऊथ कोरिया! कोरिया वरून कोरियन सिरीज आणि त्यावरुन त्या सिरीजमध्ये दिसणारे त्यांचे अन्नपदार्थ! माझी गाडी तिथपर्यंत कधी पोहोचली माझं मलाच कळलं नाही. खरोखर त्यांच्या सिरीजमध्ये दिसणारे त्यांचे अस्सल पारंपारिक पदार्थ पाहुन छान वाटतं; त्यांची खाद्यसंस्कृती ते चांगल्या प्रकारे जगासमोर आणत आहेत. विषय भरकटतोय. कोरियन सिरीजविषयी पुन्हा कधी तरी. 

तर, मी लगेच जाहीर केलं "आता ठरलं, मी हक्का नुडल्स वापरुन कोरियन पाककृती करणार!" असं म्हंटल खरं पण सगळं साहित्य आणणार कुठून आयत्या वेळेला? म्हणुन मग मी पुढची घोषणा केली कि "मी चायनीज जिन्नस वापरुन कोरियन नूडल्स करणार!" तर ह्यांचं लगेच "घरात जर्मन पदार्थांचं साहित्यही असेल, तेही वापर बरंका!!" टोमणे कळतात हो!! पुढे वाद वाढवायची खुमखुमी आली होती कि "जर्मन साहित्य ना.. वापरते ना.. म्हणजे काय वापरणारच .. किंबहुना वापरलेच म्हणून समज .." पण वेळेअभावी ती पुढे ढकलली. 

ह्या सगळ्या भारतीय, कोरियन, चायनीज आणि जर्मन साहित्य आणि पदार्थांमुळे भंजाळले ना मी! पण पोटात कावळे कोकलायला लागल्यावर पटकन घरत ज्या काही २-४ भाज्या होत्या; गाजर, ब्रोकोली, झुकिनी आणि कांदा, त्या मोठ्या मोठ्या चिरून घेतल्या. तोपर्यंत पॅन छान तापलं होतं. त्यात थोड्या तेलावर ह्या सगळ्या भाज्या मोठ्या आचेवर छान परतून घेतल्या. भाज्या अश्या परतायच्या कि त्यांचा करकरीतपण टिकुन राहिला पाहिजे. भाज्या बाजूला काढुन त्याच पॅनमध्ये थोड्या तेलात हिरवी मिरची आणि लसणाचा खर्डा, बारीक चिरलेलं आलं परतलं. त्यात पाणी, थोडा सोया आणि शेजवान सॉस घातला. मीठ चवीपुरतं. पाण्याला चांगली उकळी आल्यावर त्यात हक्का नुडल्स टाकले. नुडल्स छान शिजत आले कि गॅस बंद. तर अश्या रितीने हा चारदेशीय साहित्यातला जुगाडू पदार्थ तयार झालेला असतो. 

त्यानंतर अजिबात वेळ न दवडता एका बोलमध्ये मस्त नुडल्स, भरपुर सुप आणि त्यावर परतलेल्या भाज्या घेऊन, खिडकीतुन बर्फाच्छादित आल्प्सकडे बघत गरम गरम ओरपायचे! बाकी त्याची चव नक्की कोणत्या देशातल्या पदार्थाची लागतीये ह्याचा फार विचार नाही करायचा. तसंही इथल्या कडाक्याच्या थंडीत असे हे झणझणीत गरम गरम पदार्थ चवदारच लागतात!


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

#माझी_म्युनिक_डायरी 







रविवार, १३ नोव्हेंबर, २०२२

मनोरंजन

ईथल्या मेट्रोमध्ये फिरताना माझं मनोरंजन झालं नाही असं क्वचितच होतं. आता आजचंच बघा ना!

ट्रेनमध्ये बसत नाही तोच धाड घालायला आल्यासारखं ७-८ लोकांचं टोळकं तिकीट चेक करायला आलं. माझ्या काटकोनातल्या सीटवर एक जोडपं त्यांच्या श्वानावर प्रेमाचा वर्षाव करत होतं. काकुंनी मास्क लावलेला नव्हता. 

एक तिकिटाचेकर काकु त्यांच्याजवळ आल्या आणि मानभावीपणे म्हणाल्या “तिकीट दाखवा, मास्क लावा आणि जरा तुमच्या कुत्र्याला आवरा!” 

कुत्र्याला आवरा!! जर्मन असुन हि भाषा? मी तर बुचकळ्यातच पडले. इथल्या लोकांचं श्वानप्रेम पुर्ण ब्रम्हांडात प्रसिद्ध आहे! 

ते वाक्य ऐकून मास्क न लावलेल्या काकुंच्या डोक्यात तिडीक गेली बहुदा. त्यांनी जे सुरु केलं “कुत्र्याला यावर काय? हं? अंगावर आला का तुमच्या कि चावा घेतला तुमचा? फिरतोय जरा इकडे तिकडे तर काय अडचण आहे तुम्हाला? आणि मास्कचं म्हणाल तर आताच आले मी ट्रेनमध्ये लावते ना. एवढी काय घाई आहे? मला कोरोना आहे का? हं? हे घ्या तिकीट. करा एकदाचं चेक!“

हे ऐकुन तिकीर चेकर काकुंचा पारा चढला, त्या तिरीमिरीत म्हणाल्या “तुमच्या नवऱ्याने मास्क लावलाय अन तुम्ही तश्याच फिरताय मेट्रोमध्ये. तुमच्या कुत्र्यामुळे लोकांना त्रास होतोय त्याचं काय? तिकीटही उद्या संपतय तुमचं! बेजाबदार नागरीक नुसते!“

माझं आपलं घेणं ना देणं अन फुकटचं कंदिल लावणं “हं असंच पाहिजे!“

तिकीट चेकर काकूंचं बोलणं ऐकुन श्वानप्रेमी काकु चवताळल्या “हि मेट्रो आहे तुमचं घर नाहीये. मला तुम्ही शिकवायची गरज नाहीये सांगुन त्ये ठेवते. माझं श्वान आहे ते, कुत्रं नाही! तिकिटं बघितले ना आमचे तुम्ही, निघा आता!“ 

तिकिटचेकर काकु रागाने थरथरत होत्या. त्या चिडुन म्हणाल्या “हो हो चालले आहे. तुमच्यासारख्या बेजबाबदार बाईशी बोलायची माझीही ईच्छा नाहीच्चे!” एव्हाना श्वानप्रेमी काकुंचं श्वानहि गुरगुरायला लागलं होतं. 

मला वाटलं आता बाचाबाची, हाणामारी, झिंज्या उपटणे इत्यादी ह्याची देही ह्याची डोळा म्युनिकमधल्या बायकांचं बघायला मिळेल पण.... 

श्वानप्रेमी काकुंच्या नवऱ्याने त्यांना आणि तिकिटाचेकर काकूंच्या टोळक्याने त्यांना आवरल्यामुळे पुढच्या मनोरंजनास मी मुकले!


#माझी_म्युनिक_डायरी

रविवार, ६ नोव्हेंबर, २०२२

कोळी

इथले वर्तमानपत्र वाचल्यावर आपल्याकडचा संध्यानंद वाचल्यासारखा वाटतो कधी कधी. मागे #कोंबडा होता आणि आज काय तर म्हणे #कोळी! 

इथल्या लोकांना कुत्रे मांजरी सोडुन दुसरे प्राणी माहीतच नाहीयेत बहुतेक. आपल्याला जसं लहानपणापासुन घरात पाली, कोळी, लहानसहान किडे बघायची सवय आहे तसं इथं फक्त कुत्रे मांजरी बघुन मोठे होतात वाटतं मुलं!

तर बातमी अशी आहे कि एका काकुंनी म्हणे कारमध्ये कोळी घुसल्याच्या शंकेवरून पोलिसांना बोलावलं! इथे साधारणपणे  कोणी शेजाऱ्यांच्या आवाजाचा त्रास होतो म्हणून, तर कोणी चोरांच्या भीतीने पोलिसांना बोलवतात, पण कोळी दिसला म्हणुन पोलिस? अरे कुठे नेऊन ठेवलीये पाल?

तर, त्या काकूंना  वाटलं कि एक मोठ्ठाच्या मोठ्ठा कोळी त्यांच्या कारमध्ये आलाय जेणेकरून त्यांना कार चालवणं शक्यच झालं नाही. का? तर त्यांना कोळी भयाने ग्रासलेलं होतं म्हणे! कोळीमाणुस नावाचा चित्रपट कसा बघितला असेल मग काकूंनी? स्पायडरमॅन हो!

पोलिसांनी पण डोक्यावर पडल्यागत मोठठया कोळ्याला पकडायला मोठ्ठ सर्च ऑपरेशन लॉंच केलं म्हणे. एवढं करून कोळी सापडला नाहीच. कोहळ्याचा नावाखाली आवळाही मिळाला नाही! मला प्रश्न पडायचाच कि इथले पोलिस नक्की काय काम करतात!

बरं अश्या टरकेश्वर लोकांची संख्या बरीच असावी कारण ह्यापुर्वीही घरात, बाथरूम मध्ये कोळी आहे म्हणुन लोकांनी पोलिसांना बोलावलं आहे म्हणे! उद्या ह्यांना पाल दिसली तर घरातल्या भिंतीवर मगर आहे म्हणुन पोलिसांना बोलावतील कदाचित. 

मलाही खिडकीच्या काचेवर मोठे डास दिसतात, मधमाशी, लेडीबग्ज, भुंगे, माश्या थेट घरात येतात तर पोलिसांना बोलावुन बघुच म्हणलं एकदा! हाय काय अन नाय काय. 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 


#माझी_म्युनिक_डायरी 

शुक्रवार, २८ ऑक्टोबर, २०२२

आग्रह

आज काही कामानिमित्त शहरापासुन थोडं लांब जावं लागलं. तिथलं काम आटपुन परत जवळच्या बस थांब्यावर आले. शेवटचा बस थांबा असल्यामुळे बस उभीच होती. आत जाऊन बसले तर चिटपाखरू नव्हतं, ना बस मध्ये ना बाहेर!

मला वाटलं चालक दादा गेले सुट्टा मारायला. पण नाही.. दादा बस पुसत होते. बस निघायला साधारण ५-७ मिनिट बाकी होते, तेवढ्यात चालक दादांनी पटापट बस पुसली, आत येऊन झाडुन काढायला लागले. 

मी बसले होते तिथे येऊन म्हणाले “जरा पाय बाजुला घेता का? मी स्वच्छ करून घेतो.” मी म्हणलं माफ करा मी बाहेर जाते. तर म्हणाले “नाही हो बसा. फार काही कचरा नाहीये पण मी आपला स्वच्छ करत असतो ह्या थांब्यावर. जरा वेळ मिळतो!“ मला अश्या लोकांचं फार कौतुक वाटतं! 

तेवढ्यात एक सत्तरीतल्या काकु बसमध्ये चढल्या. रोजची ठरलेली बस असावी बहुदा त्यांची कारण चालक दादा आणि त्यांनी एकमेकांना नमस्कार वगैरे केला! इथे नमस्कार करत नाहीत पण तत्समच काहीतरी म्हणतात एकमेकांना. 

चालक दादाची झाडझुड झाली आणि ते काकुंना म्हणाले “आज पण मास्क घरीच विसरल्या वाटतं?” त्या कसनुसं हसत हो म्हणाल्या. दादानी पटकन केबिनमधुन मास्कचा बॉक्स आणला आणि एक मास्क काकुंना दिला. 

नंतर माझ्याजवळ बॉक्स आणुन म्हणाले “घ्या एक मास्क!” मी सर्जिकल मास्क लावला होता म्हणुन म्हणाले “नको, मी लावलाय कि मास्क!“

तर, दादा “अहो घ्या हो. काही होत नाही!”

मी “अहो पण दादा आहे कि मास्क मी लावलेला अजुन कशाला?”

दादा “अहो, हा N95 आहे. तुम्ही लावलाय तसा नाहीये. घ्या!”

मी मनातच “अरेच्या! बसमध्ये इन मिन तीन माणसं, त्यात कोरोना आहे कि नाही अशी शंका यावी, असं वातावरण! जर्मन सरकारने बस आणि मेट्रोमध्ये मास्कसक्ती लागु केलेली असली तरी मास्कचा आग्रह? तेही एक मास्क लावलेला असताना? भैय्या आप ठीक तो हो ना? मास्कचा आग्रह कुणी करतं का दादा?“

मागे ऑगस्टमध्ये छ. संभाजीनगरमध्ये जेव्हा पार सराफा, पानदरिब्यापासून ते गुलमंडी, औरंगपूरा ते समर्थनगर पर्यंत मी मास्क लावुन फिरत होते तेव्हा लोक माझ्याकडे मी परग्रहवासी असल्यासारखं बघत होते आणि इथे हा दादा मला मास्कचा आग्रह करतोय! डोळेच भरून आले हो. असो. 

तर, दादाने फारच आग्रह केल्यामुळे शेवटी घेतला एक मास्क मी!इतका आग्रह केल्यावर त्याच्या आग्रहाला मान द्यायला नको का? आधीच म्युनिकमध्ये कोणी कशाचा आग्रह करत नाही. दादा एवढा मास्कचा आग्रह करतोच आहे तर घ्यावा म्हणलं एक मास्क मा बा का जा?

मास्क बघितला तर बदकतोंड्या होता! मी पटकन म्हणाले अरे हा तर बदकतोंड्या मास्क.. अजितदादा वापरतात कि... अगदी तस्साच! पण दादाला मराठी कळत नसल्यामुळे ते काही न बोलता बस चालवायला निघुन गेले! 

आता अजितदादा कोण ते विचारू नका, आपलं लिखाण #अराजकीय असतंय बरं का! 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 


#माझी_म्युनिक_डायरी

रविवार, १६ ऑक्टोबर, २०२२

कोंबडा

आज जी बातमी वाचली ती वाचुन बरेच लोक चक्रावुन जाऊ शकतात पण मला अजिबात आश्चर्य वाटलेलं नाहीये. कारण मी सात वर्ष मॅगी काकुंच्या शेजारी राहिलेली आहे!

तर बातमी अशी आहे कि एका बाईच्या तक्रारीमुळे, एका कोंबड्याला, कोर्टाच्या आदेशावरून साउंडप्रुफ (मराठीत ध्वनिरोधक) खोलीत कोंडणार आहेत म्हणे. 

रिपोर्ट असं सांगुन राह्यला म्हणे कि त्या काकु शांतता लाभावी म्हणुन खेडेगावात रहायला गेलत्या, पन त्यांच्या घरापासुन फकस्त २० मीटर अंतरावर ह्यो कोंबडा ठिवला होता म्हणे आणि त्याच्या आरवण्यापायी ह्यांची झोपमोड होऊन राह्यली होती म्हणे. मग  काकुंनी तो कोंबडा कोणकोणत्या येळाना आरवतो ते लिहुन ठिवलं होतं म्हणे! त्याच्या संध्याकाळपासूनच्या आरवण्याचा काकुंना लै त्रास झाला म्हणे. तर ह्या कोंबड्यापायी त्यांची मनःशांती ढळली म्हणे. आन मग त्यांनी त्या कोंबड्याला आणि त्याच्या मालकाला कोर्टात खेचलं म्हणे. आन तिथं लिहून ठिवलेल्या कोंबड्याच्या अरवण्याच्या येळा दाखिवल्या म्हणे. आन काकु कोर्टात केस जिंकल्या म्हणे. आन म्हनुन त्या कोंबड्याला बिचाऱ्याला कोंडुन ठिवणार हायेत म्हणे! 

आता कसं हुईल त्या कोंबड्याचं? माझ्या तर जिवाला लईच घोर लागुन राह्यला हाय! तरी बरं आपल्याकडं म्हणुन ठिवलं आहे की कोंबडं झाकलं तरी उजाडायचं रहात नाही, न्हायतर लईच पंचाईत झाली असती त्या लोकायची. 

आता हितं कुनी म्हनुन कुन्नी केकाटणार न्हाय कि हा कोंबड्यावर लैच अन्याय होतो हाय म्हनुन! ना ते प्राणीप्रेमी पेटा, ना थनबर्गची ग्रेटा! काय लाईफ हाय का नाय प्राण्यांचं म्हन्ते मी! विश्वास नसल तर, बातमीची लिंक कमेंटमध्ये लिवलीये, वाचा! 

हे जर्मन लोक त्यांच्या शांततेसाठी काय करतील ह्याचा नेम नाही! जे आहे ते असं आहे. त्या काकु नक्कीच मॅगी काकुंच्या नातेवाईक असाव्यात, अशी मला दाट शंका आहे!

असो आपल्याला काय! 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

गुरुवार, १५ सप्टेंबर, २०२२

मी, मॅगी काकु आणि निरोप!

आज लेकाने शाळेत जाताना घराचं दार अंमळ जोरातच लावलं, तर अनावधानाने त्याला म्हणाले “अरे त्या मॅगी काकु रागावतील ना!“ मग लक्षात आलं कि आपल्याला आज ४ महिने होऊन गेले आहेत मॅगी काकुंचा शेजार सोडुन. 

पण खरंच तिकडे होतो तेव्हा, घराचं दार थोडं जरी जोरात लावलं तर हमखास मॅगी काकुंचा आवाज यायचा “अरे दरवाजा हळु लावत चला, मला त्रास होतो!“ काकुंना दुसऱ्यांमुळे होणाऱ्या त्रासाची यादी करायला बसले तर दिवस जाईल सगळा. हो किनई?

अरेच्या.. काकुंचा निरोप घेण्याचा किस्सा सांगायचाच राहिला ना! तर, घर सोडायच्या ४-५ दिवस आधी मी त्यांचा दरवाजा वाजवला, मला वाटलं नेहमीप्रमाणे दार उघडणारच नाहीत! पण २ मिनिटांनी का होईना त्यांनी दार उघडलं! 

मी: काय म्हणताय कश्या आहात?

का: मी बरी आहे ग. तु ठीक आहेस ना?

मी: हो हो ठीक आहे. तुम्हाला माहित असावं म्हणुन सांगायला आले कि आम्ही पुढच्या आठवड्यात हे घर सोडतोय. 

का: अरे हो का? भारतात निघाले का तुम्ही?

मी: नाही हो, म्युनिक मधेच दुसरीकडे राहायला चाललोय! तो अमुक भाग नाही का तिथे आहे घर. 

का: (शंकास्पद चेहरा करून!) तिकडे!! मी अजिबातच गेले नाही कधी तिकडे. विचित्र भाग आहे असं ऐकलय!!

मी: (मनातल्या मनात कपाळावर हात मारून, झोपडपट्टी नाही ये ओ ती!) विचित्र वगैरे नाहीये ओ, आपल्यासारखेच लोक राहतात तिकडे आणि आठव्या मजल्यावर घर घेतलंय हो. 

का: कायकी बाई, मला फार काही माहित नाही त्या भागाविषयी!

मी: (अहो तुमचं पुर्ण आयुष्य गेलं ना म्युनिकमध्ये? माहित कसा नाही? हं? टेला ला राहता म्हणुन काय झालं?) बरं बरं. भेटु पुन्हा निघायच्या आधी मग. 

का: (चेहऱ्यावरचे भाव “आता कशाला पुन्हा भेटु? घेतलास ना निरोप!“) अगं तुम्ही गेल्यावर कोण येणार आहे रहायला ईथे? भारतीयच आहेत का? पोरंबाळं किती आहेत त्यांना? 

मी: (घ्या कोणाला कशाचं तर काकुंना भारतीय शेजाऱ्यांचं!!) मला काही कल्पना नाही हो. घरमालकांनी अजुन ठरवलं नाहीये बहुतेक. 

का: मला सांग हं नक्की तुला काही समजलं तर! पुन्हा भारतीयच येतात कि काय कोण जाणे? बाय. 

मी: (तेवढं वाक्य मनात बोलला असतात तर काही बिघडलं असतं का? जा अजुन निरोप घ्यायला!!) बाय. 

म्युनिकमधील जुने जाणते जे लोक आहेत त्यांच्यापैकी एक म्हणजे मॅगी काकु! त्यांनी त्यांच्या हयातीत महायुद्धानंतर राखेतुन उभा राहिलेला आणि त्यांनतर सतत विकसित होत गेलेला स्वतःचा देश पाहिलाय. परंतु गेल्या काही वर्षात जर्मनीच्या घसरत्या जन्मदरामुळे लाखोंच्या संख्येने येणारे इतर देशीय लोक बघुन, त्यांना वाईट वाटत असेल कदाचित आणि त्यामुळेच मला त्यांच्या  वागण्याचा राग येत नाही कधी.  

घर सोडतांना पुन्हा भेटल्या आवर्जुन!! माझ्यासाठी आश्चर्याचा धक्काच होता खरंतर. त्यांची बहीण आलेली होती. मी काकुंना विचारलं ”एक फोटो काढाल का माझ्याबरोबर? आठवण म्हणुन. ” काकु विचारात पडल्या आणि म्हणाल्या “कुठे शेअर तर नाही करणार ना ग तु?” अगा बाबोव .. म्हणलं ह्यांनी माझ्या फेबु आणि ब्लॉगला भेट दिली कि काय? सगळीकडे त्याच आहेत ना!! माझी भंबेरीच उडाली. 

म्हणलं “ नाही नाही, अजिबात नाही करणार कुठेच शेअर! काळजी करू नका." त्यांच्या बहिणीलाच दया आली माझी आणि ती म्हणाली “काय ग मॅगी! ती एवढी म्हणतीये तर काढ ना एक फोटो, घर सोडुन चालली आहे ती!” मग आढेवेढे घेत मॅगी काकु तयार झाल्या फोटो काढायला! फोटो काढल्यावर म्हणाल्या कि “छान शेजार होता बरं तुझा इतकी वर्ष! तुम्हाला सगळ्यांना शुभेच्छा!“ टचकन पाणीच आलं डोळ्यांत. 

डोळ्यातलं पाणी ओघळंलच असतं पण काकूंचं पुढचं वाक्य ऐकुन ते तिथंच थिजलं!! त्या म्हणाल्या “काही कळलं का तुला? कोण येतंय ग इथे राह्ययला? लहान मुलं वगैरे आहेत का त्यांना?“

हसावं कि रडावं हे न समजुन मी ”काहीच माहित नाही हो. चला मी निघते, या तुम्ही आमच्या घरी तिकडे आलात कि!” एवढं बोलुन त्यांचा निरोप घेतला!!


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 


#माझी_म्युनिक_डायरी

रविवार, १९ जून, २०२२

घर पहावे शोधुन

महिना झाला नविन घरात येऊन, आता जरा सामानसुमान लागलंय, सरकारी दरबारी पत्ता बदलुन बाकी हजारो ठिकाणचे पत्ते बदलुन झाले आहेत, बारीकसारीक गोष्टी घेऊन आलो आहोत; तरीही बऱ्याच गोष्टी घ्यायच्या बाकी आहेत!

तर, मी मॅगी काकुंचा शेजार सोडुन एका नविन घरात आलेय. मॅगी काकुंना सोडुन आल्यामुळे पोस्टसाठी काही म्हणजे काही सुचत नव्हतं बघा! 

त्याचं झालं असं की आमच्या घरमालक काकांनी आम्हाला सांगितलं की “माझ्या नातीला म्युनिकमध्ये शिक्षणासाठी रहायचं असल्यामुळे तुम्ही नविन घर बघा.” त्यांनी आम्हाला असं सांगितल्यवर आमचं धाबंच दणाणलं! म्युनिकमध्ये भाड्याने घर शोधायचं म्हणजे धाबं दणाणणेच आहे! आम्ही काकांना विचारलं  की किती दिवसांची मुदत देताय? त्यावर ते म्हणाले असं काही नाही तुम्हाला घर मिळालं की कळवा! हे ऐकुन जीवात जीव आला एकदाचा. घरमालक काका नक्कीच मॅगी काकुंचे दूरचेहि नातेवाईक नसावेत बहुदा!

ही गोष्ट आहे मागच्या वर्षीची. त्यानंतर आम्ही लगेचच ईथल्या एका वेबपोर्टलवर आमच्या कुटुंबाची अख्खी कुंडली टाकली. हो, ईथे प्रत्येक घरमालकाला तुमच्याविषयी प्रत्येक बारीक गोष्ट समजुन घेण्यात रस असतो. त्यांचं घर नक्की कश्या माणसाला ते भाड्याने देत आहेत ते त्यांना आधीच तुमच्या प्रोफाईलवरून समजलं पाहिजे. तुमची आर्थिक परिस्थिती म्हणजेच महिन्याचा पगार, तुम्ही दोघे कुठे आणि कोणत्या प्रकारची नोकरी करता? तुम्ही महिन्याच्या महिन्याला भाडं भरू शकता की नाही? कुटुंब म्हणुन तुम्ही कसे वागता, वावरता? जर्मनीत आल्यापासुन किती वेळा घरं बदलली आणि का? इत्यादी इत्यादी गोष्टी तुम्हाला तुमच्या प्रोफाइलमध्ये लिहाव्याच लागतात आणि त्याही जर्मन भाषेत! इंगजीचा विचारही तुम्ही करू शकत नाही कारण इथल्या लोकांना इंग्रजीचा खुप राग येतो. 

बरं इतकं करूनही तुम्हाला घर बघायला बोलावणं येईल की नाही ह्याची खात्रीच नाही! मग तुम्हाला पैसे भरून त्या वेबपोर्टलचं सदस्यत्व घ्यावं लागतं कारण तुमची कुंडली जास्त लोकांपर्यंत पोहोचणार म्हणुन. 

तर, सदस्यत्व घेतल्यावर आम्ही साधारणपणे १०० घरांच्या घरमालकांना आमची कुंडली पाठवली! त्यातल्या फक्त ७-८ घरमालकांना आमची कुंडली थोडीफार पसंत पडली आणि त्यांनी आम्हाला घर बघायला यायचं आमंत्रण दिलं. पण हाय रे कर्मा प्रत्येक वेळी आमच्या सोबतच आमंत्रण मिळालेला कोणीतरी युरोपिअन घराची बाजी घेऊन जायचा! 

त्यातले एक काका म्हणाले तुम्हा भारतीय लोकांच्या स्वैपाकातल्या मसाल्यांचा वास शेजाऱ्यांना सहन होत नाही ( आणि इथले लोक डुकरं, गायी, घोडे खातात त्याचा फारच सुगंध दरवळतो ना काका!) 

दुसर्या ताई म्हणाल्या भारतीय लोक नियम अजिबात पाळत नाहीत. कचरा टाकायचं व्यवस्थापन कळतच नाही त्यांना. घरात मोठमोठ्याने बोलतात. मुलं घरात खेळतात. त्याचा खालच्या लोकांना त्रास होतो. त्यांना आम्ही म्हणालो प्रत्येक गोष्टीला अपवाद असतात हो.  (अरे कुठे नेऊन ठेवलाय भारतीय आमचा?)

एकतर मुलाला शाळेला जाणं येणं थोडं का होईना सोपं पडावं ह्या दृष्टीने मी घरांना कुंडली पाठवत होते. त्यामुळे म्युनिकच्या एका विशिष्ट भागातच घर मिळणं गरजेचं होतं, त्यात पुन्हा सात वर्ष ज्या भागात राहीले होते तो सोडावं वाटत नव्हतं. 

असे ५-७ घरं हातचे गेल्यानंतर तर ताण यायला लागला की घर मिळतं की नाही? कारण एव्हाना आम्हाला विशिष्ट भागाची अटही शिथिल करावीच लागली कारण ८०-९० घरांना कुंडल्या पाठवुनही कुणाशीही आमची कुंडली जुळ्तच नव्हती.

शेवटी न राहवुन आम्ही त्या वेबपोर्टलचे साधं सदस्यत्व ठेवुन फोडणीचं म्हणजेच पैसे भरून घेतलेलं सदस्यत्व रद्द केलं! यन्टमपणा नुसता पैश्याचा. 

पाच सात महिन्याच्या शोधमोहिमेत एक गोष्ट शिकलो की पेशन्स महत्वाचे आहेत आणि म्युनिकमध्ये घर मिळणं म्हणजे भाग्याची गोष्ट! तर निराश न होता मी आपलं दिसेल त्या चांगल्या घरांना कुंडल्या पाठवायचा धडाकाच लावला! आणि काय आश्चर्य, आमचं साधं सदस्यत्व असुनही “ह्यांना” घर बघायला या म्हणुन जर्मन भाषेत एका एजंट ताईंचा फोन आला. 

ह्यांना जर्मन फारसं येत नसल्यामुळे हे ताईंशी इंग्रजीमध्ये बोलायला लागले आणि ताईचं डोकं सरकलं आणि त्यांनी फोन ठेऊन दिला! नहीं$$$$$ ये नहीं हो सकता. असा विचार करून ह्यांनी ताईंना लगेच फोन लावला आणि कसबसं सांगितलं की ताई माझ्या बायकोला थोडं आणि मुलाला खुप जर्मन येतं. आम्हाला घर तर पाहु द्या की! तर ताईंना काय वाटलं कोण जाणे त्या चक्क हो म्हणाल्या. 

मग आम्ही आमच्या टीनएजरची खुप शाळा घेतली की राजा आता सगळी मदार तुझ्या छान छान जर्मन बोलण्यावर आहे. बच्चे संभाल ले. स्वतःच्या पोरांना लोणी लावावं लागतं राव आजकाल. हे टिनेजर्स म्हणजे ना...तुम्हाला सांगते... असो. 

तर, आम्ही शुचिर्भुत होऊन घर बघायला गेलो. इथे आपल्याला घर आवडो न आवडो, त्या घरमालकांना आणि एंजट लोकांना आपण आवडणं फार म्हणजे फार महत्वाचं आहे. एखाद्या नोकरीच्या मुलाखतीला जातो तस जावं लागतं! 

घर तर आम्हाला आवडलंच. मग ताईंनी आम्हाला पार्किंग, कचऱ्याचं व्यवस्थापन, इत्यादी गोष्टी दाखवल्या. पुन्हा २-३ वेळा शालजोडीतुन हाणले की “बऱ्याच आधी एका भारतीय कुटुंबाला घर दिलं होतं तर त्यांनी घराची कशी वाट लावुन ठेवली होती पण तुम्ही तिघे स्वच्छ आणि टापटीप दिसताय!!” (मनात म्हणलं म्हणजे काय गबाळं दिसायला पाहिजे का? इतकाच अपमान करायचा होता तर बोलावलं कशाला गो? म्हणे स्वच्छ दिसताय! आम्ही काय गोठ्यात राहतो का?अगं ताई आम्ही शुचिर्भुत झाल्याशिवाय घराबाहेरही पडत नाही ग!!) 

पुन्हा स्वैपाकघरातल्या गोष्टी किती नाजुकपणे हाताळायच्या ह्याविषयी शाळा घेतली. (आता काय स्वैपाक करायचाच नाही का काय? नुसतं सगळ्या उपकरणांकडे बघत बसायचं का? अरे काय चाललंय काय?) 

पण म्हणतात ना गरजवंताला अक्कल नसते तसं म्युनिकमध्ये घर शोधणाऱ्याला अक्कल तर नसतेच पण स्वाभिमान वगैरे गुंडाळुन ठेवावा लागतो! आम्ही कसनुस हसलो. ताईंनी त्याचा इमेल वगैरे दिला पण एवढं सगळं ऐकुन आम्हाला वाटलं की हेही घर काही मिळत नाही आपल्याला. कारण ताईंनी भारतीय लोकांचं जे गुणगान केलं त्यामुळे पार आशा मावळली. तरी बरं आमचे घरमालक काका आमच्या डोक्यावर बसले नव्हते नाहीतर इकडे आड आणि तिकडे विहीर झालं असतं. 

घर बघुन आल्यावर सगळ्या आशा मावळल्या होत्या त्यामुळे मी लगेच दुसऱ्या घराना कुंडल्या पाठवायला सुरुवात केली. आणि दोन दिवसांनी चक्क चक्क त्या ताईंचा ईमेल आला की घरमालकांना तुमची कुंडली आवडली आहे आणि तुम्हाला घर मिळालं आहे!! 

खरंतर हा मेल वाचुन आम्हाला आनंद व्हायला पाहिजे होता पण मनात उगीच शंकेची पाल चुकचुकली. वेबपोर्टलच्या साध्या सदस्यत्वाच्या जोरावर कसं काय घर मिळालं बुआ? काही फ्रॉड तर नाही ना? कारण आमच्या एका मित्राला मागच्या वर्षी अश्याच एका ताईंची तीन हजार युरोचा चुना लावला होता. घर तर मिळालंच नाही आणि वर पैसे गेले. त्यामुळे घर ताब्यात मिळेपर्यंत टेन्शनच होतं. 

म्हणुन मग आम्ही ताईंची कुंडली शोधायला घेतली. त्यांनी एजन्सी खरोखर अस्तित्वात आहे की नाही? पत्ता जो दिलाय तिथे एकदा उगीचच चक्कर मारून आलो. घरमालकीण बाई खऱ्याच आहेत ना? वगैरे वगैरे. जर्मनीत आल्यापासुन ताकही फुंकुन प्यायची सवय लागली आहे! ह्या सगळ्या गोष्टींची खातरजमा केल्यावरच आम्ही ताईंच्या इमेलला उत्तर दिले तर म्हणतात कश्या “ किती उशिर केला तुम्ही उत्तर द्यायला! मी घरमालकीण बाईकडे तुमच्यासाठी शब्द टाकला होता. आता लवकरात लवकर अग्रीमेंटवर सह्या करा आणि पाठवुन द्या नाही तर घर मिळणं अवघड आहे!"

इकडे चिरंजीवांचं वेगळंच “मिळालं का घर? मला वाटलं नाही मिळणार! मला हे घर सोडायचं नाहीये." त्याचं बालपण तिथे गेल्यामुळे त्याला तसं वाटणं साहजिकच होतं म्हणा. मलाही नविन ठिकाणी जायचं म्हणल्यावर वाईट वाटतच होतं. 

मग आम्ही आमच्या घरमालकांना रीतसर कळवलं आणि घर बदलायला, जुने घर रंगवायला आणि स्वच्छ करायला, फर्निचरची जुळवाजुळव करायला माणसं शोधायच्या मोहिमेवर निघालो. ईथे घर आणि परिसराच्या स्वच्छतेला अनन्यसाधारण महत्व आहे! घर सोडतांना आरशासारखं लखलखीत करून द्यावं लागतं नाहीतर डिपॉझिटवर पाणी सोडावं लागतं. आमच्याच मित्रमैत्रीणींकडुन एकल्याप्रमाणे घरमालक घराचा ताबा घेताना क्लीनिंग एक्सपर्टला घेऊन येतात आणि त्या एक्सपर्टच्या मते तुम्ही जर घर खराब केलेलं असेल तर विसराच भरलेलं डिपॉझिट. त्यामुळे तो एक वेगळाच ताण होता. 

आणि तो दिवस आला, ज्या दिवशी एजन्ट ताई घराच्या किल्ल्या देणार होत्या. काळजात नुसती लकलक लकलक(संदर्भ वर्हाड निघालंय लंडनला)! घर ताब्यात देतांना एजन्ट ताई दोन इंग्रजी शब्द घोकुन आल्या होत्या “ Very Clean!” आम्हाला किल्ल्या देण्याच्या आधी ताई घराचा कोपरानकोपरा दाखवतांना हात जोडुन “Very clean, very clean” एव्हढंच बोलत होत्या. मी पण मग हात जोडुन "yes yes yes " म्हणत होते. मनात आलं “अहो ताई का देताय मग घर भाड्याने? घर रिकामं ठेवलंत तरच very clean राहील ना!” 

प्रत्येक नळाला लावलेले पाण्याचे मीटर्स, घरातल्या हिटर्सच्या घेतलेल्या रीडींग्ज, नळ स्वच्छ कसे करायचे, कचरा कसा वेगवेगळा करायचा, घराला हवा देणे कसे गरजेचे आहे आणि त्याविषयीच्या लिहिलेल्या सुचना आम्हाला दिल्या, ह्या आणि अश्या बऱ्याच गोष्टींचे सोपस्कार पार पाडुन ताईंनी एकदाचा किल्ल्यांचा जुडगा आमच्या सुपुर्त केला! किल्ल्या मिळाल्याच्या पुढच्या आठवड्यात सामान घेऊन आम्ही नविन घरात दाखल झालो आणि जीव भांड्यात पडला!

इथे घराला हवा देणे हि एक फार महत्वाची गोष्ट आपल्यासारख्या भारतीय लोकांना कटाक्षाने लक्षात ठेवावी लागते. हिवाळ्यात तर अगदी न विसरता रोज सकाळ संध्याकाळ १५-२० मिनिटे पुर्ण घराच्या खिडक्या दारं उघडे ठेवुन हवा खेळती ठेवावी लागते नाही तर "शिमेल" म्हणजेच एक प्रकारची बुरशी लागते भिंतींना आणि तो प्रकार इतका वैताग आणणारा असतो की ज्याचं नाव ते. ती बुरशी एकदा यायला लागली कि इतक्या झपाट्याने पसरते ना घरात. ती स्वच्छ करणे म्हणजे जीवखाऊ प्रकार असतो एकदम. असो. 

तर, इथे मनुष्यबळ कमी असल्यामुळे घरातलं एक ना एक फर्निचर तुकड्यातुकड्यांमध्ये मिळतं, त्यामुळे त्याची जुळवाजुळव करायलाही कोणीतरी मदतीला लागतंच. Ikea नामक दुकानाची कृपा. आधीचं घर फर्निश्ड असल्यामुळे आम्ही ह्या भानगडीत कधी पडलोच नव्हतो. पण नविन घरात फक्त इक्विप्ड किचन आणि बाकी घर अनफर्निश्ड असल्यामुळे सगळ्या गोष्टींची जुळवाजुळव करावी लागली. बेड, कपाटं, टीव्हीस्टॅन्ड, डायनिंग टेबल, अभ्यासाचा टेबल वगैरे समजु शकतो पण खुर्चीचे सुद्धा तुकडे!! ह्यांनी आणि लेकाने मिळुन तर चक्क खुर्ची सुद्धा जोडलीये मागच्या काही दिवसांत, आता बोला!

तिकडुन निघतांना इमारतीतल्या सगळ्या कुटुंबांचा निरोप घेतला. नाही म्हणलं तरी सात वर्षांची ओळख होती ना! ह्यात सगळ्यात जास्त मजेशीर किस्सा अर्थातच मॅगी काकुंचा निरोप घेतानांचा आहे! त्याविषयी लवकरच लिहिते. 

त्यांनतर इकडे सामानसुमान लावणे आणि जुन्या घरातली स्वच्छता आणि रंगरंगोटी असे सगळे कामं चालु होते. दोन्ही थडीवर हात ठेवुन चालणे म्हणजे काय ह्याचा मस्त अनुभव आला. सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे तिकडच्या घरमालक काकांनी किंवा एजन्ट ताईंनी आम्हाला कोणत्याही प्रकारचा त्रास न देता शांतपणे किल्ल्या ताब्यात घेतल्या आणि निरोप दिला!

तिकडचं घर म्हणजे कोकण असेल तर इकडचं घर म्हणजे महाबळेश्वर आहे! म्युनिकमध्ये हाय राईज बिल्डिंग्ज जास्त नाहीत पण आम्हाला एका इमारतीत आठव्या मजल्यावर घर मिळालं आहे आणि इथल्या बाल्कनीतुन दक्षिण क्षितिजावर आल्प्सचं रमणीय नित्य दर्शन आहे. घराच्या दोन्ही बाजुंनी अर्धं म्युनिकदर्शन होत आहे. रोजच्या सूर्यास्ताचे रंग बघण्यात इकडे हळुहळु करमतय. फरक एव्हढाच की सदाशिव पेठेतुन उठुन सरळ सरळ चंदननगरला आल्यासारखं वाटतंय किंवा औरंगाबादेतलं बोलायचं तर समर्थनगर मधुन सरळ चिकलठाण्याला गेल्यासारखं!! बस्स!



सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

#माझी_म्युनिक_डायरी 


शनिवार, १२ मार्च, २०२२

बेल

आज सकाळच्या पारी अचानक बेल वाजली. एकतर शनिवार आणि त्यात सकाळची गारठ्याची वेळ, डोक्यात विचार आलाच, की नक्की कोण ए बुआ? कारण आमचा बेल वाजवणारा घरातला निजलेला ज्वालामुखी अर्धवट झोपेत होता. आता तुम्ही म्हणाल ही बाई काय बोलतेय? अहो घरातलं पौगंडावस्थेतलं मूल, मराठीत टीनएजर, निजलेला ज्वालामुखीच असतंय; कधी फाटकन फुटेल काहीच सांगता येत नाही! 

हं तर बेल वाजली.. एकतर इथे कोणीही येत जात नाही म्हणजे सगळे एकमेकांकडे वेळ ठरवुन निवांत जातात. त्यात पुन्हा शनिवार म्हणजे बाहेरची कामं उरकण्याचा दिवस. कारण रविवारी इथे औषधालाही दुकान उघडं सापडणार नाही किंवा असंही म्हणु शकतो की औषधाचंही दुकान बंद असतं! त्यामुळे शक्यतोवर शनिवारी कोणी कोणाकडे जात नाही. 

मी बेल वाजल्या वाजल्या आधी खिडकीतून बाहेर मेनगेटला कोणी आहे का पाहिलं, तिथे कोणी दिसलं नाही. मग विचार केला आपण ऑनलाईन काही मागवलंही नाहीये, त्यामुळे ती ही शक्यता नाही. आता तुम्ही म्हणाल दाराची बेलच वाजली आहे ना तर उघडायचं दार त्यात काय एवढं? 

मीही हाच विचार करून आधी पीपहोल मधुन पाहिलं, हायला बाहेरही कोणी नाही. खालीच असणार कोणीतरी.. पण कोण? मग शेवटी बेलवाला फोन उचलला आणि “हॅलो" म्हणाले .. तर माझा माझ्या कानांवर विश्वासच बसेना.. 

मॅगी काकु होत्या खाली आणि त्या म्हणाल्या “दार उघडतेस का प्लिज!” नक्की त्यांचाच आवाज आहे ना? 

“उघडते ना, उघडते बरं, का नाही उघडणार!” (मी काही तुमच्यासारखी नाहीये, तुम्ही कोणालाच दार उघडत नाहीत हे काय माहित नाही की काय मला!) 

मी बिल्डिंगचं दार उघडलं, आणि ह्या धक्क्यातून सावरायला थोडा वेळ गेला तोच मला जाणीव झाली की काकु घरातच किल्ली विसरल्या वाटतं, त्याशिवाय त्या काही माझ्या घराची बेल वाजवणार नाहीत! बाबो, असं झालं तर मला त्यांना किल्लीवाला येईपर्यंत घरात या म्हणावं लागेल, थोडं का होईना घर आवरव लागेल( खरंतर हीच सगळ्यांत मोठी चिंता)! कसं आणि काय काय करू? 

मी पटापट जी काही कोंबाकोंबी, झाकपाक, फेकाफेकी करायची आहे ती केली. माझ्या चाणाक्ष मैत्रिणींना लक्षात आलंच असेल, असं एक मिनिटात घर आवरणे काय असतं ते. 

तोवर काकू वर आल्या आणि मी घाबरतच दार उघडलं तर त्यांचा आणि माझा जीव एकदमच भांड्यात पडला! त्या त्यांच्या घराची #किल्ली दारालाच विसरल्या होत्या. आम्ही दोघीनीही एकमेकींना “My Goodness” एकदमच म्हणालो!

“अगं गडबडीत किल्ली इथेच विसरले मी. खाली गेल्यावर लक्षात आलं म्हणुन पटकन तुमच्या घराची बेल वाजवली. तुला त्रास दिला."

“त्रास कसला हो त्यात, बरं झालं तुम्ही किल्ली घरात नाही विसरलात (नाही तर मला माझं घर आवरावे लागलं असतं 😜).”

मेहमानोसे डर नहीं लगता साहब .. अचानक घर आवरणे से लगता है!


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक

गुरुवार, २४ फेब्रुवारी, २०२२

नाम में क्या रखा है

गेले कित्येक दिवस एक नाव नुसतं डोक्यात घोळतंय! बरं आपलं डोकं म्हणजे यन्टमपणाचा कळस असतं! कितीही ठरवलं की “ते”नाव एका कानाने ऐकून दुसऱ्या कानाने सोडुन द्यायचं तरी जमत नाहीच. “असं कसं नाव रे?” असं विचारावं का नाही? हा एकच प्रश्न सतावतोय. कारण “साला एक प्रश्न भांडण के लिए कारणीभुत हो सकता है!“ हिंदी मराठी घ्या समजून आता.. नावंच तसं आहे ते!

आधीच होम ऑफीस वाले बारा महिने अठरा काळच्या मीटिंग्जमुळे वैतागलेले असतात त्यात तुम्हाला त्यांच्या कलिग्जची नावं पाठ आहेत आणि त्यातल्या एकाचं नाव तुमच्या डोक्यात घोळतंय असं जर त्यांना कळलं तर काय होऊ शकतं ह्याचा अंदाज तुम्हाला आलाच असेल! असो. 

एकतर ते नाव पहिल्यांदा ऐकल्यावर हसून हसून वेड लागायची वेळ आली होती. त्यात पुन्हा सतत तेच नाव कानावर पडतंय! किती म्हणून आवरायचं स्वतःला? 

पण आता पाणी डोक्यावरून गेलंय! म्हणुन आज ठरवलंच की काहीही झालं तरी चालेल, कितीही भांडण झालं तरी नाव विचारायचं म्हणजे विचारायचंच! असं कुठं नाव असतंय होय? का तुच चुकीचं नाव घेतो आहेस? फ्लोरियन ठीक आहे, स्टेफानी बरंय, एकवेळ तातियाना पण चालेल... 

पण “माईका लाल”? हे कुठल्या देशातलं नाव आहे? सारखं सारखं काय “माईका लाल, माईका लाल”?

तर उत्तरादाखल “अगं ए यन्टम माईका लाल काय माईका लाल! मायकल अल असं नाव आहे ते! काय आहे? मायकल अ ल! म्हण बरं मायकल अल”.

मी “माईका लाल!” (गडगडाटी हास्य) “हैं साला, है कोई माईका लाल जो ये नाम ठिकसे बोल सके?”


#कानपुर_में_हड़ताल


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक

मंगळवार, १ फेब्रुवारी, २०२२

मी, मॅगी काकु आणि गरम पाणी

बाकी काहीही म्हणा पण लेडीजबायकांचे वेगळेच फण्डे असतात. कोणाचं काय तर बायकांचं तिसरंच असतं काहीतरी. आता आजचच बघा ना!

कालपासून गरम पाणी येत नाहीये नळाला. आधीच हाडं गोठवणारी थंडी, -७ वगैरे; त्यात गरम पाण्याची वानवा म्हणजे बर्फात तेरावा महिना! अंघोळीची गोळी तरी किती दिवस घेणार? बरं अंघोळ एकवेळ विसरा पण भांडे घासायला, दिवसभर वापरायला पण थंडगार पाणी म्हणजे घरात बसल्या बसल्या फ्रॉस्टबाईट व्हायचे कामं. विचार करूनच अंगावर काटा येतो!

म्हणुन मॅगी काकूंना विचारावं म्हटलं. त्यांचं दार वाजवलं. मला वाटलं दार उघडतात की नाही देवच जाणे. त्यांच्या मूडवर असतंय! पण चक्क त्यांनी दार उघडलं. चेहऱ्यावर मास्क! मी लगेच “ एक मिनिट हं काकू, मी पण मास्क लावते!“ तर म्हणाल्या “असुदे ग." आज मूड भारीच दिसतोय काकूंचा! चला आज मदत करतील बहुदा. 

मी: आमच्यकडे कालपासून गरम पाणी नीट येत नाहीये. तुमच्याकडे येतंय का?

का: थांब हं मी बघते. येतं आहे ग, बाथरूम आणि किचन दोन्हीकडे.

मी: अरेच्या, आमच्याकडे कालपासून नाहीये बघा! मी खाली कम्प्लेंट लिहुन आले आताच."(मला वाटलं विचारतात कि काय अंघोळ झाली का म्हणुन!)

का: तुझ्या जॅकेटचं फर फारच सुंदर आहे ग!

मी: (ह्यां,चक्क कम्प्लेंटच्या ऐवजी कॉम्प्लिमेंट! ये सपना तो नहीं है ना? मन में लड्डू वगैरे) धन्यवाद!

का: पण हे फर खरं आहे का?

मी: (आता आली का पंचाईत? ईथं कोणाला कळतंय खरंय का खोटं आहे ते!)”मला नाही माहीत हो!”

का: कुठे घेतलंस जॅकेट? मी सांगु शकेल मग!

मी: ते तमुक नाही का.. तिथे!

(काकुंच्या चेहऱ्यावर तेच ते भाव... कौन है लोग इत्यादी)

का: अच्छा तमुक का! मग नाहीये खरं हे फर. पण छानच दिसतंय!

मी: (आता काय बोलावं ते न सुचून) हो का? अरेवा! तुमचेही हे दारात ठेवलेले शूज मस्त आहेत!

का: अगं हे त्या अमुक तमुक ब्रँडचे आहेत! ह्याला ना आतुन खरं फर आहे!

मी: (आयला पुन्हा खरं फर.. एकतर ते नाव ऐकून आणि त्याची किंमत आठवून माझे डोळेच पांढरे झाले.) अरेवा मस्त मस्त!

का: “तुला ना मी २-४ दुकानांचे नावं सांगते तिथे तुला खऱ्या फरचे जॅकेट्स मिळतील. फार सुंदर असतात बघ.

मी: सांगा ना आणि अजुन दुसरे शूज चे दुकानं पण सांगा!

का: तुला चष्मा लागला का ग?

मी: हो, झालं आता वर्ष, पण काम करतांनाच घालावा लागतो!

का: अच्छा. छान दिसतोय तुला. कुठे घेतलास?

मी: हे आपल्या इथलं जवळचं दुकान.

का: हं, ते छान आहे!

(अरेच्या ते दुकान आवडतं काकूंना..)

हे सगळं फर पुराण ऐकुन घरात असलेला होम ऑफीसवाला माणुस ओरडला ”गरम पाणी!! गरम पाणी!!!”

अरे हां गरम पाणी येत नाहीये ना, असं विसरायला होतं बघा!! 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक


#माझी_म्युनिक_डायरी

शनिवार, १८ डिसेंबर, २०२१

बकरा

सर्दी झाली म्हणून तुम्ही जवळच असलेल्या नेहमीच्या क्लीनिकमध्ये जाण्याचं ठरवता. तुम्हाला चक्क दुसऱ्या दिवशीची अपॉइंटमेंट मिळते, चमत्कारच म्हणायचा!!

अपॉइंटमेंट रात्री ५:४५ ची असते. हो ह्या दिवसात इथे ५ वाजताच गुडूप अंधार पडतो. तर, तुम्ही भयानक थंडीत कुडकुडत क्लीनिकमध्ये पोहोचता. तिथे पोहोचताच तुमच्या लक्षात येतं की ह्या लोकांची क्लीनिक बंद करायची तयारी चालु आहे. पेंगुळलेली रिसेप्शनिस्ट तुम्हाला बघातच आनंदी होते! तिचा आनंद बघून तुमच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकते! हो ना, गेल्या कित्येक वर्षात तिच्या चेहऱ्यावर तुम्ही साधं स्मितहास्यही पाहिलेलं नसतं! 

ती तुमच्यावर प्रश्नांचा भडीमार करायला सुरुवात करते..  कोरोना लस घेतली आहे का? कधी घेतलीये? दुसरा डोस कधी घेतला होता? तुम्ही मनातच “अगं जरा दम खा की बया!!” तुम्ही तिला सगळं व्यवस्थीत सांगता की लसीकरण झालंय, दुसरा डोस जूनमध्ये कधीतरी घेतलाय वगैरे वगैरे!

तुमची उत्तरं ऐकताच तिचे डोळे चमकतात जसं काही तिला बकरा सापडलाय आणि ते बघून तुमची खात्री पटते की दाल में कुछ काला है! ती तुम्हाला चमकत्या डोळ्यांनी विचारते “बुस्टर डोस घेणार का? तुम्ही डॉक्टरांशी बोलून घ्या. आपण लगेच देऊ!“ 

“अगं लबाड, असं आहे तर! किती गोड गोड वागतेस गं. अर्रे काय खवा आहे का? बूस्टर घेते का म्हणे? काय मनाची तयारी असते का नाही? आलं क्लीनिकमध्ये की घ्या लस, असं असतंय का कुठं? आणि काय गं सटवे, ६-८ महिन्यांपूर्वी पहिल्या डोससाठी मी जेव्हा तुमच्या क्लीनिकचे उंबरे झिजवत होते तेव्हा तु मला हिंग लावुन विचारत नव्हतीस ते, हं! बुस्टर घे म्हणे, हरबरी मेली!” मनातच हं!!

तेवढ्यात डॉक्टर ताई येऊन तुम्हाला केबिनमध्ये घेऊन जातात. हो, इथे डॉक्टर स्वतः बाहेर येऊन पेशंटला बोलवतात! केबिनमध्ये गेल्यावर नुसती सर्दी झालीये तरी डॉक्टर ताई तुम्हाला अमुक  तपासणी करून घे, तमुक तपासणी करून घे सांगतात आणि लगोलग त्या तपासण्यांसाठी तुमच्या हातातून भसाभसा तीन ट्यूब रक्त काढतात! यन्टमसारखं प्रत्येक तपासणीसाठी भसकन वेगळं रक्त! उद्या १०-१५ तपासण्यांसाठी बाटलीभर रक्त काढतील!!

मग डॉक्टर ताई तुम्हाला रिग्ग्यात घेतात. पुन्हा तेच सवाल जवाब. 

डॉ: कोरोना लस घेतली का? 

मी: हो 

डॉ: किती डोस झाले?

मी: दोन 

डॉ: दुसरा कधी झाला?

मी: जूनमध्ये कधीतरी!

डॉ: आता आलीच आहेस तर बूस्टर डोस घेऊनच टाक. 

मी: (अर्रे काय संक्रांतीचं हळदीकुंकू आणि वाण आहे का ते की आलीच आहेस तर घेऊन जा!) आज नको, मी येते ना नंतर!

डॉ: आता कुठे नंतर येते, पुन्हा क्रिसमसच्या सुट्या सुरु होतील. आता घेऊनच टाक. 

मी: (मुझे बक्ष दो आज) नाही पण मी ते वॅक्सीन पासबुक नाही आणलं!

डॉ: पुढच्या वेळी आलीस की अपडेट करू ते, काही होत नसतंय!

मी: (नका हो नका डॉक्टर असा आग्रह करू.. लस आहे ती.. पाणिपुरीची प्लेट नाही!)  मला माझ्या दुसऱ्या डोसची नक्की तारीखच आठवत नाहीये ना. 

डॉ: अगं पाच महिन्यानंतर चालतंय बूस्टर घ्यायला, काही होत नसतंय!

मी: (हे भगवान..) मी मागचे दोन डोस ऍस्ट्राचे घेतले आहेत ना, आता हे बियॉंटेक कसं चालेल?

डॉ: अगं चालतंय चालतंय, काही होत नसतंय!

मी: (नहीं ये नहीं हो सकता!) पण मी येते ना नंतर.

डॉ: अगं घेऊनच जा आता, मी बाहेर रिसेप्शनला सांगते. जरा हात दुखेल, ताप येईल, थकवा येईल, बरं का!! 

मी: (अन म्हणे काही होत नसतंय) हं!

तुम्हाला वाटतं आता बाहेरून ३-४ लोक येऊन तुम्हाला उचलुन नेतील आणि बळजबरी लस देतील कारण आता तेव्हढंच बाकी राहिलेलं असतं! साधी अपॉइंटमेंट मिळायला मारामार असलेल्या ह्या क्लीनिकमध्ये चक्क तुम्हाला लस घेण्यासाठी आग्रह होतोय! बस यही दिन देखना बाकी था! 

शेवटी तुम्ही विचार करता की आज ना उद्या बूस्टर डोस घ्यावा लागणारच आहे तर ह्यांच्या आग्रहाला मान देऊन घेऊनच टाकु. हाय काय अन नाय काय! तुम्ही “हो” म्हणताच डॉक्टर ताई आणि रिसेप्शनिस्ट ताईंच्या चेहऱ्यावरचा आनंद अवर्णनीय असतो. त्यांनी तुम्हांला बकरा बनवलेलंच असतं! 

पटापटा तिथली एक नर्स तुमच्या भसाभसा रक्त काढलेल्या हाताच्या दंडाला लस टोचते आणि हसतमुख चेहऱ्याने तुम्हाला सही करायला एक फॉर्म आणून देते ज्यावर लिहिलेलं असतं की “मी माझ्या इच्छेने लस घेत आहे!” 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

#माझी_म्युनिक_डायरी 


बुधवार, १ डिसेंबर, २०२१

भयकथा

गेले आठ दिवस मला फक्त कोल्हेकुई, दारांचं करकरणे,कोणाच्या तरी चालण्याचा आवाज, कोणाच्या तरी भयव्याकुळ किंकाळ्या, कुठेतरी कोणीतरी खुसफूस करतंय, हे आणि असेच भयानक आवाज येत आहेत. घरात सतत कोणीतरी माझ्यावर लक्ष ठेऊन आहे असं वाटतंय. 

रात्री डोळ्याला डोळा नाही. चित्रविचित्र स्वप्न पडत आहेत. अचानक घाबरून उठतेय मी. लहानपणापासून पाहिलेल्या प्रत्येक भयपटाची आठवण येते आहे. सतत भयंकर पार्श्वसंगीत ऐकू येतंय. 

बरेच वर्ष झाले हे असे आवाज आले नव्हते खरं. पण गेल्या आठ दिवसांपासून अक्षरशः रोज संध्याकाळपासून सुरु होणारे हे भयपटाचं पार्श्वसंगीत रात्री झोपेपर्यंत माझ्या मागावर असल्यासारखं सतत चालू आहे. 

रामसे बंधू पासून राम गोपाल वर्मा पर्यंतच्या आणि “रात” सिनेमातल्या रेवती पासून ते तात्या विंचू पर्यंत प्रत्येकाची आठवण काढून झाली. बाबो, पण “रात” बघून खरंच यन्टमसारखी फाटली होती तेव्हा, काहीही म्हणा! नारायण धारप व रत्नाकर मतकरींची आतापर्यंत वाचलेली प्रत्येक कादंबरी डोळ्यासमोर आली आणि डोळ्यांसमोर काजवे चमकले!! 

मग म्हणलं फार झालं च्यामारी.. झोपेचं खोबरं झालंय.. डोक्याला शांतता म्हणुन नाहीये.. काय लावलीये सतत कोल्हेकुई, दारं करकरणे, पायांचा आवाज!! 

शेवटी नवटीनेजरला विचारलंच मी.. अरे मेरे लाल, कधी सबमीट करायचा आहे तुझा हॉरर म्युझिक पीसचा प्रोजेक्ट तुला?? इथं माझी भीतीने गाळण उडतीये रोजची. तर म्हणाला “ आई चिल, करतोय मी उद्या प्रेझेंट!” चिल म्हणे, ईथे थंडीने जीव घेतलाय आणि अजुन कुठे चिल करू?  नाही नाही.. #सापळा नाही आलाय परत खिडकीत. 

तर पॉईंटचा मुद्दा असा आहे की चिरंजीवांना त्यांच्या संगीत शिक्षकांनी प्रोजेक्ट दिलाय की भयपटातील एखादा प्रसंग लिहुन  त्यासाठी स्वतः म्युझिक पीस तयार करून ते वर्गात प्रेझेंट करा! 

बरं, सारखं आपलं “आई, हे कसं वाटतंय? ऐक, ते कसं वाटतंय? ऐक!” त्याला म्हणलं “अरे बाबाला घाबरव की थोडं!“ पण त्याला चांगलंच माहीत आहे की हे होम ऑफिसवाले त्यांच्या कामामुळेच ईतके वैतागलेले असतात की भुतंखेतं आले तरी ते त्यांना मीटिंगला बसवतील त्यामुळे तेही टरकून असतील! 

पोरगं शाळेतून आलं की जे जोरजोरात हॉरर म्युझिक वाजवत बसतंय की बस्स! तरी बरं हाडं गोठवणाऱ्या थंडीमुळे दारं खिडक्या गच्च बंद असतात नाहीतर आठ दिवसांपासून चाललेलं हे भयसंगीत मॅगी काकूंनी ऐकलं असतं तर आम्हाला आजच घर सोडावं लागलं असतं! 

कारण माझ्यासाठी मॅगी काकू म्हणजे नेहमीच “भय इथले संपत नाही!“ 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

#माझी_म्युनिक_डायरी

बुधवार, १७ नोव्हेंबर, २०२१

सर्जिकल स्ट्राईक

घरातून बाहेर पडताना तुम्ही कोणत्याही प्रकारचे नियम न वाचता, पटकन जो सापडला तो मास्क तोंडावर चढवलेला असतो आणि जेव्हा अख्ख्या होल ट्रेनमध्ये सगळ्यांनी ffp2 मास्कस घातलेले असतात आणि तुम्ही सर्जिकल मास्क, तेव्हा जाणीव होते की तुम्ही “मास्क दाखवुन अवलक्षण" सदरात मोडत आहात!

आता तुमचे डोळे फक्त आणि फक्त सर्जिकल मास्क लावलेल्या समदुःखी माणसाला शोधत असतात. कारण जर का एखाद्या तिकीट चेकरने ”सर्जिकल स्ट्राईक" केला तर तुम्हाला मास्क दाखवायलाही जागा उरणार नाही, हे तुम्ही जाणुन असता. तसंही आजकाल तोंड दिसतच नाही म्हणा मास्कमुळे!

तुम्ही प्रचंड तणावात असता त्यामुळे नेहमीप्रमाणे तुम्हाला काहीबाही डायलॉग सुचायला लागतात “ ह्ये साला... क्या ईस ट्रेन में एक भी माई का लाल/लाली नहीं हैं जिसने सर्जिकल मास्क पहना हो? हांय?” तिकीट चेकर येऊन तुम्हाला “ जाओ पहले उस आदमी  या औरत को ढुंढ के लाओ जिसने सर्जिकल मास्क पहना हो, तभी मैं तुम्हारी सजा माफ करुंगा!” म्हणेल असं तुम्हाला वाटायला लागतं!  

आणि अचानक एका स्टेशनला एक ललना तुम्हाला दिसते जिने सर्जिकल मास्क लावलेला असतो, पण हाय रे कर्मा, ती ललना तुम्ही बसलेल्या ट्रेनमध्ये चढतच नाही!

आता पुन्हा तुम्ही सर्जिकल मास्क लावलेली एखादी तरी व्यक्ती दिसेल म्हणुन या आशेने अख्खी ट्रेन पिंजुन काढता! तुमच्या ह्या ट्रेन पालथी घालायच्या उद्योगामुळे म्हणजे ट्रेनच्या एका टोकापासून दुसऱ्या टोकापर्यंत उगीचंच चक्कर टाकण्यामुळे, ट्रेनमधले लोक तुमच्याकडे त्याच नजरेने बघतात! त्याच त्या.. ”कौन है लोग? कहाँ से आते है लोग? वगैरे वगैरे!

शेवटी तुमचे इप्सित स्टेशन येते, तिथे तुम्ही मैत्रिणीला भेटता (जिने ffp2 मास्क घातला आहे). गप्पा वगैरे मारून, कामं धाम करून तुम्ही परतीचा प्रवास सुरु करता. पुन्हा ये रे माझ्या मास्कल्या! आता जर तिकीट चेकर आले तर त्यांना काय काय कारणं सांगता येतील त्याची तुम्ही मनोमन उजळणी आणि देवाचा धावा करायला लागता. 

शेवटी तुमचं स्टेशन येतं आणि तुमचा मास्कला टांगलेला जीव भांड्यात पडतो आणि अश्या रितीने जाऊन येऊन एक तास आणि चार ट्रेन्सचा प्रवास तुम्ही सर्जिकल मास्कमुळे न झालेल्या सर्जिकल स्ट्राईकच्या दहशतीत घालवलेला असतो. 

तुम्ही तुमच्या घराजवळच्या स्टेशनला उतरतंच असता की तेवढ्यात तुम्हाला समोर एक सर्जिकल मास्क लावलेल्या काकु दिसतात ज्या तुम्ही उतरताच ट्रेनमध्ये चढतात आणि एक वर्तुळ पूर्ण होतं!

घरी येता येता तुमच्या लक्षात येतं की कालच मॅगी काकु कोरोना आकड्यांविषयी उदबत्ती लावत होत्या तेव्हाच तुम्ही नवीन नियम वाचायचे ठरवलेले असतात पण वाचलेले नसतात! 

आता मॅगी काकुंच्या उदबत्ती विषयी उद्या!


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक  

#माझी_म्युनिक_डायरी 

#मुडदा_बशिवला_त्या_कोरोनाचा


शनिवार, १३ नोव्हेंबर, २०२१

इपितर

मी जेव्हा जेव्हा कुठे बाहेर जाते तेव्हा तेव्हा इथल्या मेट्रोमध्ये किंवा स्टेशनवर काहीतरी भन्नाट अनुभव येतात. 

मागच्या शनिवारी आम्ही दोघे कामानिमित्त बाहेर निघालो होतो. शनिवार असल्यामुळे स्टेशनवर जरा गर्दी होती. ट्रेनमध्येहि गर्दी असल्यामुळे आम्ही दाराजवळच उभे राहिलो कारण आम्हाला ३ स्टेशन्सनंतर उत्तरायचंच होतं. आमच्या स्टेशनच्या पुढचा स्टेशनवर एक ताई तिच्या लेकराला प्राममधे घेऊन दारातून आत आली रे आली की त्या दिवट्याने फटकन माझ्या हातावर फटका मारला ना! 

 अरेच्या! मला काही समजलंच नाही एक सेकंद. मागच्या जन्मी मी नक्कीच त्याचं काहीतरी घोडं मारलेलं असणार. कारण मी दिसले रे दिसले की त्या इपितरनं माझ्या हातावर फटका मारला!! एव्हाना मी सोडून आजूबाजूचे सगळे हसायला लागले होते.. हो हो, त्या हसणाऱ्यांमध्ये आमचे "हे" सुद्धा सामील होते बरं! मग काय? मी ही हसले, काय करणार? नक्की कोणते भाव चेहऱ्यावर दाखवावे हेच कळत नसल्यामुळे हसले मी. लेकिन ये मेरे साथ ही क्यूँ होता है? 

ती ताई बिचारी ओशाळली. त्या दिवट्याला जर्मनमध्ये रागवायला लागली, "अरे ती काही तुझी मावशी नाहीये, वेगळी बाई आहे! असं मारत असतात का? हं? घरी चल बघतेच तुला!" वगैरे वगैरे! तर ते इपितर माझ्याचकडे बघत होतं. मला वाटलं मारतय पुन्हा मला. मी त्या ताईचं बोलणं अगदी लक्ष देऊन ऐकत होते, नक्की काय म्हणतेय ती त्या लेकराला! तिला वाटायचं की ह्या बाईला जर्मन कळत नाही तर घ्या बोलुन.. पण नेमकं आम्हाला पुढच्या स्टेशनला उतरावं लागलं! ट्रेनच्या बाहेर पडलो तर हे म्हणाले "तु सोबत असलीस की वेळ मजेत जातो!!" अरे इनका ऑफिस शुरू करो रे जल्दी कोई!! वेळ मजेत जातो म्हणे! 

कालचा किस्सा तर कहर आहे! 

काल संध्याकाळी मैत्रिणीकडे गेले होते. येतांना वरच्या मेट्रोतुन उतरून, खाली अंडरग्राउंड मेट्रोच्या स्टेशनला आले. ट्रेन यायला ५ मिनिट होते. मी तिथल्या खुर्चीवर बसले. माझ्या बाजूला एक देसी बाबु पूर्णपणे मोबाईलमध्ये गुंग होता. नक्कीच गफ(गर्लफ्रेंड हो) बरोबर गप्पा चालू असणार किंवा फेबुवर किंवा इन्स्टावर.. जाऊदे आपल्याला काय करायचंय? उगी आपलं घेणं ना देणं अन फुकटचं कंदील लावणं! 

बरोब्बर ४ मिनिटांनी विरुद्ध दिशेला जाणारी ट्रेन मागच्या बाजूला आली. अचानक अंगात वारं शिरल्यागत देसी बाबु उठून त्या ट्रेनच्या दिशेने पळाला! मला वाटलं ह्या यन्टमला जायचं तिकडच्या ट्रेनमध्ये होतं आणि बसलं इकडच्या ट्रेनसमोर. तेव्हढ्यात माझीही ट्रेन आली म्हणुन मी आत गेले आणि बघते तर देसी बाबु तिकडच्या ट्रेनचं दार बंद होतांना त्या दाराच्या फटीतुन बाहेर येण्याचा प्रयत्न करत होता. कसबसं त्याला बाहेर पडता आलं आणि तो ह्या ट्रेनच्या दिशेने धावत सुटला... मनात म्हंटलं, अरे काय डोकं बिकं फिरलंय का काय लका? असं काहून भंजाळल्यागत करून ह्रायला रे भाऊ? 

हसू आवारेचना मला! अगदी ख्या ख्या ख्या. तरी बरं मास्क होता तोंडावर. 

आता माझ्या ट्रेनचं दार लागायला लागलं. मला वाटलं आता हे येडं त्या काडी सिंघम सारखं करतं का काय? पण त्याच्या नशिबाने त्याला ह्या ट्रेनमध्ये घुसता आलं! मी दारातच उभी होते. देसी बाबु हपापत माझ्या समोरच येऊन उभा राहिला. माझं अगदी मास्कशी आलं होतं की त्याला म्हणावं "अरे ईधर उधर क्या देख रहे हो? उधर ईधर देखों, उधर इधर !" (अंदाज अपना अपना अगणित वेळा बघितल्याचा परिणाम!) पण त्याची परिस्थिती बघुन मी मास्क आवरला! 

तेवढ्यात देसी बाबुचं लक्ष माझ्याकडे गेलं आणि त्याच्या लक्षात आलं की ह्या ताई पण देसीच असाव्यात. त्याच्या हेही लक्षात आलं की मला त्याचा हा "जाना था जापान पोहोंच गये चीन!" एपिसोड कळला आहे. मास्क आडून तो कसनुसं हसला असावा. एवढी स्वतःची फजिती होऊनही मला पाहिल्यावर त्याने ट्रेनच्या खिडकीच्या काचेत बघून स्वतःचे केस नीट केले आणि पुढच्या स्टेशनला मी उतरताना मला बाय सुद्धा म्हणाला.. #Men_will_be_men

काय इपितर लोक असतात राव एक एक!! 


#माझी_म्युनिक_डायरी 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक

शुक्रवार, २९ ऑक्टोबर, २०२१

खुन्नस

आज जवळच्या दुकानात गेले होते. बिलिंगच्या रांगेत दोन पंचाहत्तरीचे काका माझ्या पुढे. मला वाटलं ते मित्रच आहेत पण अचानक सगळ्यांत पुढे उभे असलेले काका माझ्या पुढे उभ्या असलेल्या काकांवर उचकले ना! जर्मनमधे त्यांनी शाब्दिक बाण सोडायला सुरुवात केली. 

एकदम पुढचे काका “अहो काय तुम्ही? काही सोशल डिस्टंसिंग वगैरे आहे की नाही हं? कोरोना का मेलाय का? लांब उभे रहा ना जरा. लस घेतली, मास्क लावला की संपलं का सगळं? अजुनही आहे सोशल डिस्टंसिंगचा नियम लागू! हे हे खाली बघा. दिड दिड मीटरवर पट्ट्या लावलेल्या आहेत ना.. असे कसे तुम्ही इतके पुढे  आलात!”

माझ्या पुढचे बिचारे काका त्यानी जे सामान घेतलंय त्यासाठी होणाऱ्या रकमेचे नाणे मोजत होते आणि त्या नादात चुकून थोडे पुढे गेले. एक एक सेंट मोजुन द्यायचा म्हणजे केवढं जोखमीचं काम! तरी मला शंका आली बरं, जर्मनकाका, तेही समोरच्याला उत्तर न देणारे? ये कैसे हो सकता है? एवढे शाब्दिक बाण सोसुनही स्थितप्रज्ञ! कमाल आहे! मला वाटलं त्यांची वाचा बसली की काय? का त्यांनी मुद्दाम दुर्लक्ष केलं दुसऱ्या काकांकडे? 

वाटलं, त्या सगळ्यांत पुढच्या काकांना आपणच सांगावं की जाऊद्याना काका कशापायी ताप करून घेताय? झालं तुमचं बिलिंग होईलच की आता. तुम्हीच व्हा की पुढं. इथं मी एव्हढं जड बास्केट घेऊन उभी आहे, त्यात हे काका नाणे मोजण्यात मग्न! मला भाजीपाला काउंटरवर ठेवायचा आहे. सोडा की आता! अब क्या काकाकी जान लोगे क्या? काउन खुन्नस देऊन राहिले?   

तेवढ्यात नाणे मोजणी पूर्ण झाल्याझाल्या माझ्या पुढचे काका कडाडले! “काय हो? तुम्हाला चष्मा लावुनही दिसतही नाही वाटतं मी इथे नाणी मोजतोय ते? त्यामुळे चुकून थोडं पुढे आलो असेल. त्यांत इतकी काय अडचण तुम्हांला? आणि मी काय कोरोनाग्रस्त आहे की काय हं? खोकलो का काय मी तुमच्यावर? मी लसही घेतलीये आणि व्यवस्थित मास्कही लावला आहे. तुम्ही हला की पुढे जरा. त्या बाईचं बिलिंग झालंय केव्हाच! मी खोळंबलोय, आवरा लवकर! तुम्हाला काय वाटलं मी काही बोलणारच नाही कि काय? मला काय खालच्या पट्ट्या दिसत नाहीत कि काय हं?“

अरारा खतरनाक! फराफरा आणि टराटरा!! 

एकदम पुढचे काका “जातोय ना मी! तुमच्यासारखा थोडीच आहे कोणालाही जाऊन चिकटणारा!”

बिलिंग काकू हैराण, मी परेशान! 

नाणे काका “हं निघा आता!” 

एवढं बोलुन ते थोडं पुढे सरकतील आणि मला बास्केट काउंटरवर रिकामी करता येईल असं वाटलं. पण छे! सगळ्यांत पुढच्या काकांचं बिलिंग होइपर्यंत नाणे काका एक नाही आणि दोन नाही. 

बाजूच्या काउंटरवर जावं म्हणलं तर एव्हाना त्या काउंटरवर ४-५ लोकांचं बिलिंग होऊन ते काउंटर बंदही झालं. हम जिस लाईन में खडे होते है.. तिथं गडबड झालीच पाहीजे! एकदाचं नाणे काका पुढे सरकले, त्यांनी पुन्हा दहावेळा नाणे मोजुन पैसे दिले. बिलिंग काकूनी हुश्श केलं आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर भाव “कौन है ये लोग? कहांसे आते है ये लोग? और क्यूँ आते है ये लोग?”

मॅगी काकूंच्या वयाच्या आसपासची लोकं लैच डेंजर आहेत इथं...

ता.क. : कोणीतरी नाणेबंदी करा राव इथं! हे काका काकु लोक एक एक सेंट मोजुन पैसे देतात आणि आपण असे नाणे मोजुन पैसे द्यायचा विचार जरी केला तरी, रांगेतले आपल्या मागचे लोक खाऊ की गिळू नजरेने बघतात!!


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

#माझी_म्युनिक_डायरी

शनिवार, १६ ऑक्टोबर, २०२१

सिंघम

 आज किराणा सामान आणायला भारतीय दुकानात निघाले होते. मेट्रोमध्ये दाराशीच उभी राहिले कारण पुढच्याच स्टेशनवर  उतरायचं होतं. मी आत गेले आणि मेट्रोचं दार लागायला सुरुवात झाली... 

तोच धाडकन एक पाय दोन्ही दारांच्या मध्ये आला.. (डरले ना मी) लगेच दोन हात दोन्ही दरवाजांना बाजूला सरकवत होते! “बाबो.. ये हो क्या रहा है भाई” असा विचार करून मी समोर बघितलं तर समोरच्या सीटवर बसलेल्या आजोबांचा चेहरा पांढरा फट्ट पडलेला! मनात विचार आला “आजोबा कानात फुंकर मारू का? घाबरू नका”. कानात फुंकर काय कानात फुंकर? तुझ्यासहीत आजूबाजूच्यांचे चेहरेही पांढरे फट्टक पडलेत! 

खरं सांगायचं तर लोकांना वाटलं कोणीतरी हल्लेखोर वगैरे दार बळजबरी उघडतोय! त्यात मी एकटीच दारात उभी होते त्यामुळे बाकीच्या लोकांना माझीच दया आली असणार. 

दरवाजांच्या वर लाल लाईट लकलक करत होता, दरवाजा लागतानाचा आवाज येत होता आणि त्यात जोरदार शक्ती लावून एक लेडी सिंघम ट्रेनमध्ये घुसायचा प्रयत्न करत होती!

वाटलं झालं आता अडकतीये सिंघम... बरं तिला आत ओढावं असा विचार केला पण तिचे दोन्ही हात दोन दरवाजांना शक्ती लावत होते! आजूबाजूचे सगळे लोक टरकले होते. शेवटी एक जोरदार हिसका देऊन लेडी सिंघमने दार उघडुन ट्रेनमध्ये प्रवेश केला! 

तिच्याकडे निरखून बघितलं तर कळलं की ही कशची लेडी सिंघम ही तर काडी सिंघमी! एकदम सुकडी, अगदी पाप्याचं पितर (हा शब्द कुठेतरी वापरायची फार इच्छा होती बघा!) नक्की काय खातेस ग बाई? असं विचारावं म्हटलं पण ती फारच भंजाळलेली होती. 

हं तर काडी सिंघम आत आली आणि दरवाजा लागला. मला वाटलं आता काडी सिंघम एखाद्या गुंडाला बुकलून काढेल किंवा तिला कोणीतरी आजुबाजुचे अद्वातद्वा बोलतील; गेलाबाजार ट्रेनचा ड्रायव्हर येऊन भांडेल; तेव्हढाच आपला टाईमपास! पण छ्या, तसं काहीच घडलं नाही आणि माझं स्टेशन आलं. 

नाईलाजास्तव काडी सिंघमकडे एक कटाक्ष टाकून मी जड पावलांनी तिथून निघाले तर ते पाप्याचं पितर बिडी वळत होतं! मनात म्हटलं पुढच्याच स्टेशनवर उतरायचं होतं त्यासाठी केवढा खटाटोप केला काडी सिंघमने! इथले लोक ट्रेनमध्ये #चैतन्यकांडी वळायला लागले की समजुन जायचं ”अगला स्टेशन इनका है!”


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

#माझी_म्युनिक_डायरी 






मंगळवार, १४ सप्टेंबर, २०२१

गजनी

“दाने दाने पर लिखा है खानेवाले का नाम” ही म्हण माझ्याबाबतीत तंतोतंत खरी ठरली आहे! 

तर त्याचं झालं असं की दीड दोन महिन्यापूर्वी भारतात जाणार हे नक्की केलं तेव्हा पुण्यातलं घर जरा राहतं करून घ्यावं असं ठरवलं! आता आम्ही म्युनिकमध्ये अन घर पुण्यात त्यामुळे घर राहतं करून घ्यायची जबाबदारी आपसूकच सासू सासरे आणि दीर जावांवर येऊन पडली. 

तिथे आमचं सगळं सामान आम्ही एका खोलीत ठेवलं होतं आणि बाकीच्या तीन खोल्या भाड्याने दिल्या होत्या खऱ्या पण भाडेकरूने करून ठेवलेल्या करामती कळल्या आणि दोन वर्षांपूर्वी त्या बाबाला म्हणलं सोड भाऊ घर! त्यानंतर घर बंदच.  

नमनालाच घडाभर तेल झालंय. तर, सहा सात वर्षांपुर्वी मी सगळं सामान बऱ्यापैकी व्यवस्थित बांधाबांध करून ठेवलं होतं.त्या दिवशी क्लिनींग सर्विसेसला बोलवलं म्हणुन आमची सपोर्ट सिस्टीम म्हणजेच सासू सासरे दीर आणि जावा हे सगळे त्या घरात बेसिक सामान काढुन घ्यायला गेले. 

स्वयंपाक घरात लागतील म्हणून सासूबाईंनी डबेडुबे काढायला सुरुवात केली. त्यांना एक डबा जरा जास्तच जड लागला पण त्यांना वाटलं आपल्या धन्य सुनेने डब्यात डबे ठेवलेले आहेत तर ह्या डब्यात पण डबे असतील. डबा उघडून बघतात तर तो डबा बासमती तांदळाने शिगोशीग भरलेला!

लगेच मला व्हिडीओ कॉल! एका डब्यात सहा सात वर्षांपूर्वीचे बासमती तांदुळ आहेत म्हणल्यावर माझ्या जीवाचा म्युनिकमध्ये “नुसता तांदुळ तांदुळ” झाला (जीवाचं पाणी पाणी होणे वगैरे!) आणि माझा गजनी!! आता ह्याबद्दल मला सगळे विचारायला लागले आणि इकडे मी ब्लँक! मला आठवायलाच तयार नाही मी असं काही केलंय. 

पण तुम्हाला सांगते मैत्रिणींनो आणि मित्रांनो (जे मित्र वर्षाचा तांदूळ भरून त्याचा जामानिमा करतात); तांदुळ जश्याला तस्सा होता बरं! एक म्हणुन कीडा लागला नाही!! आता तुम्हांला प्रश्न पडला असेल “हे कसं शक्य आहे?” हो ना? बाकी सगळ्यांना हाच प्रश्न पडला! मलाही तोच प्रश्न पडला ना! लॉन्ग टर्म मेमरी लॉसवाला गजनी झाला माझा. त्यात भंडावून सोडणारा प्रश्न चालूच होता ”असं कसं विसरलीस पण तु?” 

शेवटी अति हिंदी सिनेमे पहिल्याचा परिणाम म्हणुन माझी तांदुळ याददाश्त कशीतरी वापस आली आणि मला आठवलं की मी त्या तांदळाला एरंडेल तेल लावून ठेवलं होतं आणि म्हणूनच तो इतकी वर्ष टकाटक राहीला! खरं तर मला तो तेव्हाच म्युनिकला आणायचा होता पण सामानाची बांधाबांध करताना मी तो डबा तसाच कुठल्या तरी गोणीत बांधून टाकला! पण ह्यावेळी तो मी म्युनिकला घेऊनही आले आणि आत्ता त्याच अप्रतिम बासमतीचा भात केला होता. 

तर सांगायचं मुद्दा असा की साठवणीच्या धान्याला एरंडेल तेल लावलं तर कीड लागत नाही आणि सामानाची बांधाबांध करताना डबेडुबे नीट बघुन बांधा हो!! 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

#माझी_म्यूनिक_डायरी व्हाया पुणे

मंगळवार, १३ जुलै, २०२१

जाब

 पंधरा दिवस झाले वैताग आलाय नुसता! आज ठरवलंच काहीही झालं तरी मॅगी काकूंना जाब विचारायचाच. ह्याला काय अर्थ आहे  राव; त्यांना काय तर म्हणे माझ्या घरातल्या दाराच्या आवाजाने झोप नाही आली आणि आम्ही त्यांच्या घरात चाललेल्या आवाजाच्या प्रदुषणावर साधा निषेधही नाही नोंदवायचा! ये ना चॉलबे. 

तुम्हांला वाटेल मॅगी काकु आणि ध्वनी प्रदुषण, कसं शक्यय! आहे; सगळं शक्य आहे! गेले पंधरा वीस दिवस आमच्या घरातला संवाद म्हणजे-

अगं ए आज (टर्र्र्रर्र्र्र ठाक)!

काय म्हण (ठाक ठाक ठाक) लास?

आज भा (धाडधाडधाड) जी कशाची ते (टर्रर्रर्रर्रर्रर्र)!! 

का (धाड ठाक टर्रर्रर्रर्र ) य?

डोकं बंद झालंय अक्षरशः! कशामुळे विचारताय! मॅगी काकुंनी त्यांच्या घराच्या नुतनीकरणाचं काम काढलंय!!

तर आज मी त्यांना पॅसेजमध्ये गाठलंच! सोडते की काय मी! काकु निगुतीने त्यांच्या दारासमोरचं पायपुसणं वगैरे काढुन स्वच्छता करत होत्या. 

मी: काय कश्या आहात काकु? खूप दिवस झाले भेटुन!

का: अगं हो ग! मी ह्या घराच्या कामातच आहे सध्या! तुम्ही  सगळे बरे आहात ना? (कोविड सुरु झाल्यापासुन काकु हा प्रश्न हमखास विचारतात!)

मी: हो हो ठीक आहोत!

आता मी प्रश्नांच्या फैरी झाडायला सुरूच करणार होते की “काय ताप आहे हा? किती तो आवाज! वर्क फ्रॉम होम वाल्यांना किती त्रासदायक आहे हे सगळं! आमची शुद्ध हरपायची तेव्हढी राहिली आहे! इकडच्या स्वारीच्या ऑफिसच्या मीटिंग्ज काय कमी होत्या का म्हणुन तुमच्या घरातल्या ड्रिलिंग मशीनचा आणि तोडफोडीचा आवाज सहन करायचा मी! आम्ही एकमेकांशी काय बोलतोय तेच कळत नाहीये; त्यामुळे काहीका असेना भांडणं मात्र कमी झालेत! नुसतेच थोबा.. चेहरे बघतो एकमेकांचे!! बरं नैनोकी भाषा समजायचं वयही राहिलं नाही... त्यात घराचं दार उघडलं की ह्ये एवढा मोठा पसारा. करायचं तरी काय आम्ही, हं? तुम्ही काम सुरु व्हायच्या आधीच सोसायटीला कळवलं; आता मी कम्प्लेंट करू तरी कुणाकडे?“ वगैरे वगैरे.. 

त्याआधीच 

काकु: किती भयानक आवाज आहेत ना! फारच त्रासदायक आहे हे सगळं आणि तुम्ही तर दोघे घरून काम करताय. फारच त्रास होतोय अगं मला! आणि हे बघ त्या लोकांनी काहीच स्वच्छ केलं नाहीये; मलाच करावं लागतंय! कसं सहन करावं काही कळत नाहीये बघ. तुला सांगते...

हे सगळं ऐकुन मलाच अपराधी वाटायला लागलं आणि असं वाटलं माझ्याच घरात काम चालु आहे ज्याचा त्यांना त्रास होतोय!!  त्यामुळे मी लगेच “हो हो खरंय तुमचं!” 

मनात म्हणलं “अरे ये हो क्या रहा है यार! खरंय काय खरंय? झाप की त्यांना बये."

मी: नाही म्हणजे फार त्रास होतोय आम्हाला पण!! (त्यांचं वय पाहुन मवाळच भाषा वापरली जाते; संस्कार... अन दुसरं काय!!)

हे ऐकून काकूंनी विषय ३६० अंशातून बदलला की हो!

का: तुम्ही लस घेतली का ग? कोणती घेतली?

मी: (अरेच्या)हो घेतली ना, दोन्ही डोस झाले आमचे! “ऍस्ट्रा”घेतली. 

माझं बोलणं ऐकताच काकुंच्या चेहऱ्यावरचे भाव म्हणजे ”तु जिवंत कशी अजून?” घाबरले ना मी!

काकु: अगं मी ऐकलंय भयंकर त्रास होतो त्याने. मी आपली बियॉंटेक घेतली बाई! आम्हाला आमच्या डॉक्टरने ऍस्ट्रा घेऊ नका म्हणुन सांगितलं. 

मी: (आता कल्टी मारलेलीच बरी, नाहीतर मी “ऍस्ट्रा” घेतलं म्हणुन मला गिल्ट यायचा!) बरं बरं! काळजी घ्या हं, भेटु पुन्हा. 

विचार अजून जाब मॅगी काकूंना.. विचार!!

सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 


#माझी_म्युनिक_डायरी

रविवार, ६ जून, २०२१

कृतकृत्य

महिन्याचं किराणा सामान मागवायला म्हणुन चायनमसालाची वेबसाईट उघडावी आणि अक्षरशः समोर खजिना दिसावा तसं झालं! “तिला” नजरेसमोर पाहुन तुम्ही जागच्या जागी टुणकन ऊडी मारल्यामुळे सोफ्याचा दुसऱ्या बाजुला बसलेले “हे" पण टुणकन उडावेत! (असं काहीही झालं नव्हतं, मी आपलं ऊगाच अतिशयोक्ती अलंकाराचा वापर केलं!). पटापट खजिन्यातल्या मिळतील तेव्हढ्या गोष्टी ऑर्डर केल्या आणि वाट पहात बसलो. 

आठवडाभर आतुरतेने वाट पाहिल्यावर, शेवटी काल आम्हाला “ती" मिळाली! खरं सांगायचं तर मला आणि लेकाला ईथे आल्यापासुन अगदी मनातुन ज्या गोष्टीची आस होती “ती”मिळालीच एकदाची. कुरिअर घरात आलं आणि आमच्या आनंदाला पारावार उरला नाही. तर त्याचं झालं असं की जर्मनीतल्या वास्त्यव्यात अगदी पहिल्यांदा “चितळ्यांची #आंबाबर्फी” मला मिळाली! तशी ही काजु #आंबाबर्फी आहे पण चालतंय की. चव महत्वाची. आपल्यासारख्या पामर, मर्त्य मानवासाठी कृतकृत्य वाटण्याचे हेच काही क्षण!

बाकीही बराच मालमसाला घेतलाय. त्या सगळ्याचा घरच्या ग्रुपवर फोटो टाकला. खरंतर ह्यावर लिहु की नको असं वाटत होतं पण मोठे दीर म्हणाले होऊन जाऊदे ब्लॉग लिखाण आणि सासरे म्हणाले की “तु या विषयावर लिहायला काहीच हरकत नाही. आपल्या जन्मभूमीतील तयार अन्नपदार्थ मिळणे हा किती परमानंद असतो ते लिहलं पाहिजे.” म्हणुन हा लेखनप्रपंच!

सहा वर्षांपुर्वी जिथे #चितळे_बाकरवडी मिळणेही दुरापास्त होते तिथे आज महाराष्ट्रातले बरेचसे पदार्थ विनासायास मिळत आहेत. राजेश ग्लोबलचे श्री व सौ बुकशेट ह्यांच्या प्रयत्नांमुळे  मागच्या १-२ महिन्यांत आम्हांला #हापुस आणि #केसर आंबाही खायला मिळाला. नाशिकचे द्राक्षही बऱ्याच वेळा ईथल्या दुकानांत मिळतात. ईतके दिवस कधीही न दिसलेली #कैरीही जवळच्या सुपरमार्केटमध्ये मिळतेय. 

आता एकदाचा आमच्या औरंगाबादचा आप्पा हलवाई ह्यांचा पेढा,आता एकदाचा आमच्या औरंगाबादचा आप्पा हलवाई ह्यांचा पेढा, गायत्रीची कचोरी- मुगवडे, क्रांती चौकातली पावभाजी, श्रीनाथवाल्याची भेळ, हॉटेल डार्लिंगजवळची पाणीपुरी, उत्तमची जिलबी इत्यादी पदार्थ म्युनिकमध्ये मिळाले की मी संन्यास घ्यायला


#माझी_म्युनिक_डायरी


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक

बुधवार, २ जून, २०२१

कैरी

व्हेन जवळचं सुपरमार्केट गिव्हज यु ब्राझीलची #कैरी देन यु हॅव टू मेक.... 

तक्कु... 

कैरी म्हणलं की आधी तक्कूच.. असतंय ते! 

एक कैरी काय मिळाली मला; लगेच माझे “राजश्रीके हसीन सपने" सुरु झालं! 

मग मी कायरस(मेथ्याम्बा.. पण आमच्याकडे कायरस म्हणतात!) म्हणु नका,ऊन वाढलं की पन्हे म्हणु नका, चटकदार कांदा-कैरी चटणी म्हणु नका, मसालेदार सखुबद्धा म्हणु नका, कैरीचं चित्रान्न म्हणु नका आणि करकरीत कैऱ्या मिळाल्या की लोणचं घातलंच म्हणुन समजा! 

अरेच्या अजुन एक सगळ्यांत महत्वाचं राहिलंच की... 

भरपुर कैऱ्या आणुन, त्या पिकवुन, छानपैकी त्या आंब्यांचा रस करून मग कोयी आणि सालपट धुतलेल्या पाण्याचा फजिता बनवला की...

ईजारमध्ये बीएमडब्ल्यू नहाली! (म्युनिकमधल्या नदीचे नाव ईजार आहे आणि ईथे घोडे दिसलेच नाहीत कधी!)

महाराष्ट्रातल्या कैरी आणि आंब्याच्या रेशिप्या पाहून पाहून इतकं डिप्रेशन आलंय म्हणुन सांगू; एक दिवस फटाफटा सगळ्या पाककृती गृप्सवरून कल्टीच मारावी म्हणते! तरी बरं कैरी मिळाली नाहीतर.... असो!

तक्कु अगदी सोप्पाय. कैरी किसून घ्यायची, आवडीप्रमाणे लाल तिखट, मीठ आणि हळद टाकायची. तेलाच्या फोडणीत मोहरी, मेथ्या टाकायच्या. गॅस बंद करून जरा चढ हिंग टाकायचा. फोडणी थंड झाली की मिश्रणात टाकायची. तक्कु तयार. २-४ दिवसात संपवायचा. फ्रिजमधे ठेवु शकता! 

#ये_बेचारी_रेसिपीज_के_बोझकी_मारी 

#माझी_म्युनिक_डायरी





बुधवार, १९ मे, २०२१

शतावरी पुराण

म्युनिकमध्ये मला कधी शतावरी मिळेल असा स्वप्नातसुद्धा विचार केला नव्हता! खरं सांगायचं झालं तर भारतात असतांना शतावरी कल्पच्या पुढे शतावरीचा विचारच केला नाही. आपल्याकडे शतावरी कल्पाचा लहानपणी बुद्धीवर्धक ते गरोदरपणात आणि बाळंतपणात उपयुक्त ते जेष्ठ वयात शक्तिवर्धक असा रंजक प्रवास आहे. लहानपणी आईने बळजबरी दुधात कल्प टाकून प्यायला लावल्याचं अजून लक्षात आहे. तरी ते कल्प बऱ्यापैकी चवदार होतं. पण शतावरीचे झाड कसे असेल असा विचार कधी केलाच नाही. आई म्हणाली ना की चांगलं असतं मग ते चांगलंच असतं; हो ना!

हे नमनाला घडाभर तेल यासाठी की मला चक्क म्युनिकमध्ये आल्यावर शतावरी खायला मिळाली. हो हो बरोबर, खायलाच मिळाली! तर, जर्मनीत एप्रिल ते जून असा "स्पार्गेल झाइट" म्हणजेच "शतावरीचा काळ" असतो. आपण महाराष्ट्रीयन लोक जसे आंब्याची चातकासारखी वाट बघतो, अगदी तशीच वाट जर्मन लोक स्पार्गेलची बघत असतात! नुसत्या काड्या खाण्यापासून ते प्रत्येक पदार्थात स्पार्गेल टाकण्यापर्यंत हे लोक वेडे आहेत. परवा स्पार्गेल टाकलेला पिझ्झा पहिला. कोणत्या तरी बर्गर हाऊसने स्पार्गेल बर्गर बनवला म्हणून जर्मन लोकांनी त्यावर टीका केली म्हणे! आता कशाला टिका करावी बरं? अरे तुम्हालाच आवडतो ना स्पार्गेल. मग केलं त्याचं बर्गर कोणी तर काय फरक पडतो! 

पांढरा स्पार्गेल अत्यंत प्रिय आहे इथे. त्याला तर इथे "White gold" किंवा "kings vegetable" किंवा "edible ivory" म्हणूनही ओळखतात! पण मला हिरवाच जास्त आवडला. ह्याच्या शेतीसाठी खास पूर्ण युरोपातून कामगार लोक जर्मनीत आणले जातात. प्रचंड प्रमाणात ह्याचे उत्पादन केले जाते कारण इथे दरडोई दिड किलो इतका आणि पूर्ण सीझनमध्ये १ लाख २५ हजार टन इतका स्पार्गेल खातात. जर्मनी हा युरोपातील सगळ्यात मोठा स्पार्गेल उत्पादक देश आहे आणि २४ जून हा दिवस सीझनचा शेवटचा दिवस असतो म्हणजे असतोच. २५ जूनला कोणी खाताना दिसलं तर काय करतात बापडे देवच जाणे! मी तर असंही ऐकलंय की हे स्पार्गेलवेडे यंटम लोक त्याची सौंदर्यस्पर्धा भरवतात म्हणे. जिथं गेलं तिथं स्पार्गेल. ट्रँका भरून नुसते स्पार्गेल! हे बघून मला लक्ष्मण देशपांडेच्या वऱ्हाडचा डायलॉग आठवलाच "कुणाचा जीव कशात तर ह्यांचा जीव च...!" असो. 

अरे कुठे नेऊन ठेवलाय आंबा आमचा! 
 
तर, शतावरीच्या छोट्या छोट्या काड्या असतात. साधारण शेवग्याच्या शेंगा असतात तश्या पण तेवढ्या मोठ्या नाही. शेवग्याच्या शेंगांसारखंच ह्याचाही शिरा काढाव्या लागतात. पांढरी शतावरी जरा कडसर लागते पण हिरवी फार आवडली मला.

जर्मन लोकांची स्पारगेलची पारंपरिक आणि अस्सल पाककृती म्हणजे; पांढऱ्या स्पार्गेलच्या शिरा काढुन, त्या कड्या थोड्या तेलावर वाफवून घ्यायच्या. २-३ बटाटे उकडून, त्याच्या चार फोडी करायच्या. एका पॅनमध्ये बटर टाकायचं, ते वितळलं की थोडे ब्रेडक्रम्स, मीठ आणि काळेमिरे पुड त्यात टाकायचे की झाला सॉस तयार. एका डिशमध्ये बटाटे, स्पार्गेल ठेवून त्यावर हा सॉस टाकायचा. ह्याबरोबर एखादी हॅमची स्लाईस असली की झालं ह्यांचं जेवण!  

मी शतावरीच्या काड्या स्वच्छ धुवून, त्याच्या व्यवस्थित शिरा काढून, तुकडे करून फक्त साजूक तुपावर थोड मीठ टाकून परतली. मस्त लोण्यासारखी चव लागते. पांढऱ्या काड्यांच्याच जास्त शिरा काढाव्या लागतात, हिरव्याला फार गरज नाही. मी तर ह्यावर चाट मसाला, लसणाचे लाल तिखट, खर्डा इत्यादी गोष्टी टाकून खाल्ले. सगळ्यांच सिझनिंगने छान लागली. एशियन लोक तेरियाकी सॉस टाकुन करतात, ते पण छान लागते. एकंदर काय तर खरंच चवदार आहे शतावरी!
 
"जैसा देस वैसा भेस" असं जरी म्हणत असले तरी प्रत्येक पदार्थाला खास भारतीय फोडणी नाही दिली तर मज्जा नाही राव! होय ना?

#spargelzeit #asparagus

सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 









गुरुवार, ६ मे, २०२१

वक्त वक्त की बात है

परवा आमच्या #नवटीनेजरने आमची विकेटच काढली! मला म्हणाला "आई मी माझ्या भूगोलाच्या शिक्षकांना एक विनंती केलीये; जरा विअर्ड आहे पण बघू ते काय म्हणतात ते! I hope he will understand!" 

हे ऐकुन जाम टेन्शन आलं; आधीच टीनएजर त्यांत होमस्कुलिंगने वैतागलेला! आणि हे वय म्हणजे "मला सगळ्यातलं सगळं कळतं!" ऍटिट्यूड!

मी: बापरे! काय म्हणालास त्यांना नक्की? 

नवटीनेजर: मी त्यांना एमएस टीम्सवर मेसेज टाकलाय की सध्या जो विषय भूगोलात चालू आहे तो जरा कंटाळवाणा होतोय तर मी एखादा नविन इंटरेस्टिंग विषय शोधून क्लासमध्ये त्यावर बोलू का? अर्थात तुमची परवानगी असेल तर!  कृपया परवानगी द्या. 

बाळबोधपणे शिक्षण घेतलेली मी: अरे मेरे लाल! तुझ्या आईने तरी असं कधी केलं होतं का? "कंटाळवाणा विषय" अर्रे असं म्हणतात का सरांना? यंटम! त्यांना सॉरी म्हण आधी आणि असा कोणता इंटरेस्टींग विषय आहे तुझ्याकडे? 

न: अगं आई चिल! He is very cool, you know! Just wait for his reply. मी सध्या मार्सबद्दल खूप विचार करतोय तर something related to that!

आश्चर्यचकीत मी: बाबो! पृथ्वीचा कंटाळा आलाय का तुला? 

न: पृथ्वी म्हणजे काय आता? 

भंजाळलेली मी: अबे, अ र थ...अर्थ म्हणजे पृथ्वी! (आणि ह्याची आई मराठी ब्लॉगर आहे म्हणे! )

थोड्याच वेळात #नवटीनेजर आनंदाने उड्या मारत मला सांगायला आला की त्याच्या शिक्षकांनी त्याला परवानगी दिलीये म्हणून! 

मी: अरे नक्की काय म्हणाले ते? रागावले नाही ना?

न: अजिबात नाही! he replied "heck yes buddy! what are you thinking about!" I told him the subject and he will tell me the date and time! 

त्याला म्हणाले आमच्यावेळेस मी जर माझ्या भूगोलाच्या शिक्षिकेला साधं एक वाक्य म्हणाले असते की "हे कंटाळवाणं होतंय" तर खाड्कन थोबाडीत बसली असती आणि सगळ्या वर्गासमोर पाणउतारा झाला असता तो वेगळाच. ह्या सगळ्या नंतर "वेगळा विषय शिकवा" वगैरे बोलायची प्राज्ञाच झाली नसती! आणि हे प्रकरण जर तीर्थरूपांपर्यंत पोहोचलं असतं तर मग धडगतच नसती माझी. 

पण खरोखर, इतिहासाच्या तासाला बऱ्याचवेळा वाटायचं की मॅडमना म्हणावं की कृपया नुसता धडा वाचू नका हो कंटाळा येतो. पण लगेच पीटीच्या शिक्षिकेचा चेहरा समोर यायचा आणि गप बसून ते धडावाचन ऐकून घ्यायचे! आमच्या पीटीच्या मॅडमच्या हातची थोबाडीत खाल्लेल्या पोरींचे चेहरे डोळ्यासमोर यायचे आणि डोळ्यासमोर तारे चमकायचे. धाकच इतका असायचा की त्यापुढे फार बोलायची सोया नसायची. 

हं, पण म्हणतात ना काळ बदलतो; ते अनुभवतेय! सध्या आपल्याकडे नक्की कसं वातावरण आहे माहित नाही पण इथे फरक जाणवलाच; शिक्षणातला आणि शिक्षकातला. Change is good. 

#शिक्षण_वही_सोच_नई 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

सोमवार, ५ एप्रिल, २०२१

सापळा


तुम्हाला जर सतत डोळ्यांसमोर सापळा दिसत असेल तर तुम्ही काय कराल? नाही म्हणजे खरं खरं सांगा हं! सकाळी झोपेतुन उठलं आणि खिडकीचे पडदे सरकवले की समोर काय तर सापळा, गॅलरीत गेलं की सापळा, खिडकीतुन बाहेर पाहिलं की सापळा! 

तुम्ही मग गोगोसारखं म्हणालच मला “ये सापळा सापळा क्या है? सापळा सापळा!“ पण आता क्राईममास्टर गोगोचे दिवस नाही राहीले म्हणा! असो, आपण आपलं अराजकीयच लिहावं! उगं कश्याला घेणं ना देणं अन फुकटचं कंदील लावणं!

तर, विषय होता की सतत सापळा दिसत असेल तर काय? त्याचं काय आहे ना, आमच्या समोरच्या इमारतीतल्या ह्या खिडकीत हा जो सापळा आहे ना तो गेल्या हॅलोवीन पासून त्याच खिडकीत विराजमान आहे! 

काय यंटमपणा आहे राव? खिडकीत काय तर म्हणे सापळा! 

हॅलोवीनला तिथल्या लेकराने त्या सापळ्याला काहीतरी विचित्र कपडे घातले होते, मग क्रिसमसमध्ये त्याच्यापुढे फुलांचा गुच्छ आला! मी आपलं शून्याच्या खालच्या तापमानात त्या सापळ्याला ते लेकरू स्वेटर कधी घालतय त्याची वाट पाहत होते पण जानेवारीमध्ये सापळा बिचारा तसाच! नंतर फेब्रुवारीमध्ये कार्निव्हलमध्ये सापळ्याला टीशर्ट मिळाला थोडे दिवस आणि परवा गुड फ्रायडेला शर्ट होता चेक्सचा! 

लेकाला म्हणाले बघ त्या मुलाचं किती प्रेम आहे त्या सापळ्यावर! तर आमचा नवटीनेजर मला म्हणाला “आई तु जास्त हॉरर आणि कॉमेडी स्टोरीज एकत्र वाचत जाऊ नकोस प्लिज, मग तू असंच बोलतेस!” 

गुड फ्रायडेला ह्यांना म्हणाले “त्या सापळ्याचा चेक्सचा शर्ट छान आहे नाही का?” तर म्हणे “तुला खरंच विश्रांतीची गरज आहे, भारतात जाऊनच ये!“

पण एक मात्र अजूनही कळलं नाहीये की हा सापळा असा आमच्याकडेच तोंड करून, ह्याच खिडकीत, बारा महिने अठरा काळ का ठेवलाय? त्यात हे झाड हे असं, हिवाळ्यात सतत अंधार असायचा, पुन्हा मला धारपांच्या कादंबऱ्या आठवायच्या. तरी बरं रात्री तिथे कुठले लाईट इफेक्ट्स नसतात नाहीतर...हातभार फा&@ म्हणजे काय असते ते कळलं असतं! “जळी स्थळी काष्ठी पाषाणी” म्हणीचा अर्थ आता कळतोय, स्वप्नातही येऊन गेला!

एक मन वाटलं मॅगी काकुंच्या खिडकीतून असा सापळा दिसला असता तर त्यांनी काय केलं असतं? जाऊदे आपल्याला काय!

पण जर आता हा सापळा त्यांनी हलवला तर मला मात्र अजिबात करमणार नाही हे मात्र नक्की! 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक



शनिवार, ६ मार्च, २०२१

ऑफीस ऑफीस

बापरे! आज चक्क “पुर्ण एक वर्ष” झालंय हे घरून काम करत आहेत! आम्हांला दोघांनाही आश्चर्य वाटतंय की “हे वर्ष कसं गेलं ते कळलंच नाही!” असं म्हणायला वाव आहे. म्हणजे आम्ही एकमेकांना सलग २४ तास सहन करू शकतो आणि तेही एक वर्ष वगैरे ह्याचा साक्षात्कार झालाय! चला निवृत्तीनंतरची चिंता मिटली. 

चिरंजीवांची शाळा बऱ्यापैकी ऑनलाईनच होती त्यामुळे त्यातूनही सिद्ध होतंय की सगळे एकमेकांना समजुन उमजुन २४ तास एकत्र राहु शकतात! 

बाकी काहीही असो पण ऑफीस सुरु झालं तर अजिबात करमणार नाही मला! का म्हणजे काय.. सततच्या मिटींग्ज आणि त्यातले वैताग आणणारे शब्द!

There are two things... (मला नाही म्हणत कधी, नेहमी आपलं माझी एक गोष्ट ऐकत नाहीस!)

Honestly! (बाबो, इतकं खरं बोलत असतात का?)

I will get back to you! (मला तर नेहमी, सध्या वेळ नाहीये नन्तर बोलु म्हणुन कधीच बोलत

See, this is simple! (मला तर नेहमी “सगळं कॉम्प्लिकेटेड करून ठेवतेस!”)

You are on mute, please unmute! (आणि मला, थोडावेळ तोंड बंद ठेवायला काय घेशील?) 

It should have been done! (हो बरोबर आहे!)

बरं, हा कानांवरचा अन्याय एक दिवस नाही तर अख्ख एक वर्ष सहन करायचा म्हणजे काय! आणि हो, कोणत्याही खोलीत जा, लगेच  आपल्याला बाहेर हकललंच म्हणुन समजा! त्यात दोघांचेही परवलीचे शब्द ठरलेले,”आई प्लिज माझं लेक्चर चालु आहे!“ “अगं ए जरा बाहेर जा!”

जसं काही मी ह्यांच्या लेक्चर नाहीतर मीटींग्जच्या व्हिडीओ कॉलमध्ये जाऊन ह्यांच्या टीचर आणि कलिग्जला एखादं गाणं म्हणून आणि नाचुनच दाखवणार आहे! अरे काय हिरोपंती आहे राव! 

एक मात्र आहे ज्या दिवशी ऑफीस सुरु होईल त्या दिवशी, मी ह्याना ऑफीसला वाटी लावतांना, डोळ्याला पदर म्हणजे जॅकेटची बाही (हो, ईथे थंडी खुप आहे अजुन!) लावुन अगदी मनातुन म्हणेल “बायकोकी दुवाएं लेता जा। जा तुझको तेरा ऑफीस मिले। घरकी कभी ना याद आए, ऑफीस में इतना काम मिले।” जरा जास्तच झालंय नै! पण दुसरं काही सुचतच नाहीये “वर्षपुर्ती” निमित्त, करावं तरी काय माणसानं!

तर, माझे बरेच मित्रमैत्रिणी ह्या भयंकर परिस्थितीतुन जात आहेत, मला माहिती आहे! त्यामुळे कमेंट्समध्ये तुम्हीही परवलीचे शब्द, होमऑफीस, होमस्कुलिंगच्या गमती नक्की सांगा!

शनिवार, २० फेब्रुवारी, २०२१

रेस्क्यू ऑपरेशन

म्युनिक नावाच्या ह्या सुंदर शहरावर माझं अक्षरशः प्रेम बसलंय कारण मी बाहेर पडलेय आणि मला वेगळा काही अनुभव आला नाहीये असं क्वचितच घडतं आणि हे अनुभवही खूप काही शिकवून जातात! 

आज खूप दिवसांनी मस्त सूर्यप्रकाश होता आणि थंडीही फार नव्हती त्यामुळे म्हणलं जरा घराबाहेर पडूच! तसंही इतके दिवस असलेली अतिथंडी आणि सततच्या लॉकडाऊनचा वैताग आलाच होता म्हणा. 

तापमान दहाच्या वर गेलं आणि लख्ख सुर्यप्रकाश असला की इथल्या लोकांना त्यांची घरं ऊचलू ऊचलू फेकतात आणि मग ते कोरोनाच्या बापालाही जुमानत नाहीत. त्यामुळे अगदीच अपेक्षित असलेलं दृश्य बाहेर पडल्यावर दिसलं; प्रचंड प्रमाणात जनता आपापल्या मित्रमैत्रिणी आणि लेकराबाळांसह नदीकाठी, बागेत इत्यादी ठिकाणी फिरत होती! आम्हीही मास्क लावुन नदीकिनारी चक्कर टाकायला गेलो. 

आज मस्त “जाडोंकी नर्म धूप” होती आणि तीच धूप खात आम्ही गर्दी टाळून पुलावर ऊभे होतो तेव्हढ्यात खालच्या लोकांनी “ओह" असा मोठ्ठा आवाज केला म्हणुन आम्ही सगळे लोक ज्या दिशेला पाहत होते तिकडे पाहिलं तर एक दादा नदीपात्रातल्या छोट्या बेटावर पडला होता बहुतेक! 

तो वरून, कसा पडला हे कळायला काही मार्ग नव्हता पण त्याच्या पायाला जोरदार लागलं होतं हे नक्की कारण बिचारा एकाच पायावर उभा होता. आता लागलं आहे तर खाली बसावं ना त्याने पण नाही; महाशयांनी चैतन्यकांडी शिलगावली, आम्ही थक्क! 

तोवर त्याच्या मित्राने इमर्जंसीला फोन केला आणि पुढच्या पाच मिनिटात सायरनच्या आवाजात पाच सहा अग्निशामक दलाच्या गाड्या तिथे दाखल झाल्या. आता त्या दादाला पाय दुखावल्यामुळे काही सुचत नसावं बहुतेक कारण तो तिथेच आडवा झाला होता. 

आता अग्निशामक दलाचे लोक त्या जागेचा अंदाज घेत होते आणि डॉक्टरला त्या दादापर्यंत कसं पोहोचवता येईल ते बघत होते कारण ती जागा नदीपात्रात असल्यामुळे त्यांना थोडं अवघड जात होतं. शिडी आणुन पटापट ५-६ लोक दादाजवळ पोहोचले आणि आमच्यासहित सगळ्या लोकांचा टांगणीला लागलेला जीव थोडा खाली आला. 

तोवर पोलीस आणि ऍम्ब्युलन्स पण पुलावर पोहोचले होते. आता उत्सुकता होती की हे लोक त्या अवघड जागेवरून त्या दादाला वर कसं घेणार त्याची. पण पोलिसमामानी, पुलावर उभ्या असलेल्या आमच्यासारख्या लोकांना तिथुन पिटाळायला सुरुवात केली कारण एक मोठी क्रेन असलेली गाडी त्यांना तिथे लावायची होती. 

मग काय, मी पळत पळत खाली नदीकिनारी पोहोचले सुद्धा; दादाचं रेस्क्यु ऑपरेशन पुर्ण बघायचं होतं ना! मी पाहिलं तेव्हा डॉक्टर दादावर प्रथमोपचार करत होते. एकजण सलाईन धरून होता, दुसरी त्याच्या पायावर उपचार करत होती, अजून बाकीचे दोघे तिला मदत करत होते आणि अजून दोघे तिघे दादासाठी स्ट्रेचर तयार करत होते. 

तेवढ्यात आकाशात घरघर ऐकु आली; मला वाटलं ह्यांनी काय एअर ऍम्ब्युलन्स बोलावली की काय! पण नाही, ते छोटं विमान होतं!

दादाला स्टेबल केल्यावर सगळ्यांनी अत्यंत हुशारीने त्याला स्ट्रेचरवर ठेवलं तोपर्यंत क्रेनवाले काका क्रेन घेऊन वर उभेच होते. मग त्या लोकांनी क्रेनला लावलेली दोरी दादाच्या स्ट्रेचरला जोडली. त्यानंतर अगदी शांतपणे आणि सूत्रबद्ध पद्धतीने क्रेनची दोरी हळुहळू वर जायला लागली! 

हे सगळं चालु असताना एकजण तिथे उपचारादरम्यान झालेला कचरा गोळा करत होता; मी तर हातच जोडले त्यावेळी! हे सगळं  शिस्तबद्धपणे चाललेलं काम, आम्ही आणि नदीकिनाऱ्यावर असलेले लोक डोळ्याची पापणीही न लवता पाहत होतो. शेवटी एकदम शांतपणे दादाची स्ट्रेचर पुलाच्या कठड्याजवळ पोहोचली आणि वर असलेल्या अग्निशामक दलाच्या लोकांच्या हातात तो पोहोचताच, आम्ही आणि बाकीचे सगळे जे प्राण कंठाशी आणुन हे सगळं बघत होतो, त्या सगळ्या लोकांनी टाळ्यांच्या कडकडाटासह शिट्टया वाजवायला सुरुवात केली!

तर, ह्या सगळ्या गदारोळात पुलावर नक्की दहा गाड्या आलेल्या होत्या, २ पोलिसगाड्या, ६ अग्निशामक दलाच्या आणि २ अजुन कुठल्या तरी. ह्या रेस्क्यु ऑपरेशनसाठी त्यांनी वाहतुक अडवुन ठेवलेली होती तरीही लोक कोणत्याही प्रकारचा आततायीपणा म्हणजेच सतत हॉर्न वाजवणे वगैरे न करता गाड्या घेऊन ऊभे होते! 

दादाला घेऊन ऍम्ब्युलन्स निघुन गेल्यावर, पुढच्या पाचच मिनिटात पुलावरची वाहतुक सुरळीत झाली आणि आम्ही आमच्या मार्गाला लागलो! 

सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक   


शुक्रवार, ५ फेब्रुवारी, २०२१

चैतन्यकांडी

आज ट्रेनमध्ये दोन सौंदर्यवत्या दिसल्या! मास्क लावलेले असुनही त्या दोघींच्या डोळ्यांवर थापलेला मेकअप पाहुन आपल्याकडच्या जुन्या सिनेमातील नायिकांचा मेकअप आठवला! बटबटीत, डोळ्यांच्या वर काळं कुळकुळीत दिसणारं,डोळ्यांपासून निघुन पार डोक्यात गेलेलं लायनरचं टोक! मला त्या दोघींची लिपिस्टिक कशी असेल ह्याची उत्सुकता लागुन राहिली. लेडीजबायकाचं असंच असतं, घेणं ना देणं अन फुकटचं कंदील लावणं! 

तर त्या दोघी साधारण विशीतल्या असतील! माझं अचानक त्या दोघींच्या हाताकडे लक्ष गेलं आणि मी मी डोळे विस्फारले! एकीने हळुचकन पर्समधून एक चौकोनी कागद काढला, मग दुसरीने तिचं अनुकरण केलं. मग पहिलीने तंबाखूची पुडी काढली आणि त्या पुडीतुन स्वतःच्या हातातल्या कागदावर आणि मैत्रिणीच्या हातावरच्या कागदावर थोडी तंबाखु टाकली. पहिली ताई मैत्रिणीला छानपैकी कृती समजावून सांगत सांगत चैतन्यकांडी वळायला लागली; चैतन्यकांडी म्हणजे बिडी हो. मैत्रीणही अगदी मन लावुन त्या ताईचं ऐकत ऐकत बिडी कशी झकास वळता येईल ते बघत होती! 

मग पहिल्या ताईने इकडेतिकडे बघुन, कोणी बघत नाहीये ना वगैरे बघुन, तोंडावरचा मास्क हळुच खाली करून, कागदाच्या एका बाजूला जीभ फिरवून, वळलेली बिडी व्यवस्थित चिकटवली. मैत्रिणीची बिडी नीट जमत नसल्यामुळे ताईने तिला बिडी वळायला मदत केली. अश्या रितीने मला जर्मन बिडी वळण्याचा धडा विनामुल्य मिळाला! ताई जितक्या पोटतिडकीने मैत्रिणीला बिडी कशी वळतात हे कृतीसहीत शिकवत होती ते पाहुन मला माझ्या मैत्रिणींची फार आठवण आली! नाही नाही, आम्ही बीड्या वळत नव्हतो, ते मैत्रीणप्रेम वगैरे!

मला लगेच कळलं की अरेच्या ह्या सौंदर्यवत्या तर पुढच्याच स्टेशनला उतरतील! मला कसं कळलं म्हणताय, सोपं आहे! इथल्या ट्रेन्समधे कोणी बिडी वळायला घेतली तर ते २ स्टेशन्सनंतर उतरणार हे मला गेल्या पाच वर्षात पक्क कळुन चुकलंय!

मी ज्या स्टेशनला उतरले तिथेच त्या दोघी पण उतरल्या! आता मला वाटलं की ह्या नक्की विरुद्ध बाजुला जातील, पण नाही; मी ज्या सरकत्या जिन्याने.. एस्कलेटर हो, वर निघाले, त्या सुद्धा तिकडेच आल्या! 

बस्स... अब सिर्फ और एक सरकता जिना... तेच ते एस्केलेटर आणि लगेच धुरांडं सुरु, मला हे बिड्या वळणाऱ्यांचं माहित झालंय! दुसऱ्या सरकत्या जिन्याने आम्ही जमिनीवर पोहोचतो न पोहोचतो तोच दोघींनी बिड्या शिलगावल्या आणि जोरदार कश मारले आणि मला त्यांची लिपिस्टिक दिसली म्हणुन हायसं वाटलं! काळी होती! 

अहाहा, ती मैत्री पाहुन माझं मन भूतकाळात अगदी ३०-३५ वर्षे मागे गेलं! लहानपणी गावाकडे गेल्यावर माझ्या आज्जीच्या मैत्रिणी आल्या की अश्याच तंबाखु मळत मळत त्यांच्या गप्पा रंगायच्या! 


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक 

शुक्रवार, २२ जानेवारी, २०२१

युरोपिअन पदार्थ आणि मी

सध्या कोरोनाकृपेकरून चिरंजिवांची शाळा ऑनलाईन असल्यामुळे, शाळेतून चक्क वेगवेगळे पदार्थ करायला सामान पाठवत आहेत! जेवणाचे पैसे परत न करता त्यांनी हा पर्याय शोधलाय. भाज्या, फळे, तांदुळ, पास्ता, दही, बटर इत्यादी गोष्टी असतात. 

दर आठवड्यात करायच्या युरोपिअन आणि जर्मन पदार्थांची कृती शाळेच्या पोर्टलवर असते आणि त्यासाठी लागणारी एक ना एक जिन्नस शाळेच्याच ट्रान्सपोर्टने प्रत्यके विद्यार्थ्याच्या घरी पोहोचती केली जाते! सगळे बसचालक जेष्ठ नागरीक आहेत. काल जे काका हे सामान घेऊन आले होते त्यांना पाहुन तर वाटलं की नक्की पंचाहत्तरीचे असतील. 

खरंतर ही संकल्पना फार आवडलीये आम्हाला कारण शाळेच्या ट्रान्सपोर्ट स्टाफला पण काम मिळतंय आणि कुकींग स्टाफला पण! आपल्यामुळे ह्या भयंकर #कोरोना परिस्थितीत कोणाला तरी थोडीशी का होईना मदत होतेय याचा आनंद वाटतोय! 

असे काही एक एक युरोपिअन पदार्थ आणि कृती असते की ज्यांची नावं सुद्धा आपण जन्मात ऐकलेली नसतात, तर ते पदार्थ करण्याचा आणि खाण्याचा प्रश्नच येत नाही! त्यामुळे जे काही सामान येतं त्यात मी भारतीयच पदार्थ करते बऱ्याचदा. पण कृती वाचुन जर वाटलं की हा पदार्थ आपण आणि घरातले खाऊ शकतो तरच तो युरोपिअन पदार्थ करते. पास्ता आता छानच जमायला लागलाय! 

तशी कृती फार अवघड नसते पण आपल्याला एखाद्या पदार्थाची चव आधी माहितीच नसेल तर आपण उगीच संभ्रमात असतो. त्यात ईथल्या बऱ्याच पदार्थांमध्ये दूध आणि मीठ एकत्र वापरायला सांगतात जे मला अजिबातच पटत नाही. असो. 

एकदा तर कोको पावडर मिश्रित रवा आला होता आणि म्हणे पॉरिज करा ह्याची. त्या रव्याची चॉकलेट खीर भन्नाट झाली होती. एकदा इतक्या मोठ्या मोठ्या सिमला मिरच्या आल्या होत्या की आठवडाभर रोज त्याचं काही ना काही करत होते. 

भाज्या तर इतक्या मोठ्या असतात की संपता संपत नाहीत. अक्षरशः एका मोठ्या बटाट्याची भाजी आम्ही तिघे सकाळ संध्याकाळच्या जेवणात खाऊनही संपत नाही. मग काय उचलली भाजी आणि घातली थालीपिठात! हाय काय अन नाय काय! भाज्या संपवण्याचा एकमेव मार्ग! 

कालच्या सामानात भलं मोठ्ठ बीट आलं होतं! एवढ्या मोठ्या बीटाची कोशिंबीर मला एकटीलाच आठवडाभर खावी लागली असती म्हणुन केला त्याचा हलवा. काही पदार्थ दिसायलाच इतके आकर्षक असतात की पटकन एक घास तोंडात टाकावा वाटतो, हा हलवा अगदी तसाच झालाय. 

दुसरं म्हणजे दोन मोठ्ठे लीक, २ भलेमोठे बटाटे सुद्धा आले आहेत! त्यातल्या फक्त अर्धा बटाटा आणि चतकोर लिकचं सुप आम्हाला पुरलं! लीक नामक भाजी ईथे आल्यावरच पाहिली! कांद्याच्या पातीचा फार मोठ्ठा भाऊ म्हणजे लीक, पण चव पातीएवढी उग्र नसते. सूप चांगलं झालं होतं. 

असे एक एक पदार्थ केले की एकमन वाटतं की जरा चव म्हणुन मॅगी काकुंना देऊनच यावा एखादा पदार्थ, पण मग लगेच विचार येतो की उगीच हात दाखवुन अवलक्षण कशाला! नाही का! म्युनिकमध्ये आधीच घर मिळायची मारामार आहे, मी दिलेला पदार्थ खाऊन काकुंनी घरच सोडायला लावलं तर कुठे जाणार!


सौ. राजश्री उपेंद्र पुराणिक




वाचकांना आवडलेले काही