संभाजीनगरला विमान उतरतं आणि तुमच्या फोनवर ह्यांचा मेसेज आलेला असतो. ''आधी FIR नोंदव''. झालं, आता पोलीस स्टेशनचा रस्ता धरावा लागतो का काय आधी? डोकं भन्न झालेलं असतं. मावसभावासोबत घरी पोहचून, आता ही बातमी आईवडिलांना कशी सांगावी ह्या विचारात तुम्ही असता. चहापाणी झाल्यावर तुम्ही आईवडिलांना सांगून टाकता. आता ''टेन्शन यादीत'' अजून लोकांची भर पडलेली असते.
मावसभाऊ बिचारा त्याचे सगळे कामं सोडून तुमच्यासोबत जवळच्या पोलीस स्टेशनला येतो. तिथे गेल्यावर पोलिस मामाही शिकवायला लागतात, ''असं कसं हरवलं मॅडम कार्ड? लक्ष द्यायचं ना तुम्ही. आता झाली की नाही पंचाईत! तुम्हाला ऍफिडेव्हिट करावं लागेल FIR नोंदवायला.''
ऑनलाईन FIR करता येते हे जेव्हा गुगल बाबा तुम्हाला सांगतं तेव्हा तुम्ही सरळ मुंबईच्या जर्मन कॉन्सुलेटला फोन लावता. त्यांचा फोन लागणे म्हणजे जग जिंकण्याचा प्रकार आहे. दहा पंधरा वेळा कॉल केल्यावर एकदा कधीतरी तिथला बाप्या फोन उचलतो.
तुम्ही त्या दादाला सगळी परिस्थिती समजावून सांगत असता की काय झालंय ते. ते सांगत असताना तुम्ही चुकून तुमचा Visa हरवला आहे असं सांगता तर तो दादाही उचकतो आणि म्हणतो ''मॅडम तुमचं जर्मन रेसिडेंट परमिट हरवलं आहे असं सांगा, Visa हरवला आहे असं नका सांगू. तुम्ही मला गोंधळात टाकताय. रेसिडेंट परमिट म्हणा रेसिडेंट परमिट!'' तुम्ही पुन्हा मनातच, ''हो बाबा आता तूच राहिला होतास माझ्यावर चिडायचा.'' मग तो सांगतो की ऑनलाईन FIR चालते, त्याची PDF आणि बाकी सगळ्या कागदपत्रांची PDF पाठवा, तुमची केस रजिस्टर करतो. इथं थोडा जीव भांड्यात पडतो. थोडी अंधुक आशा निर्माण होते की ''तात्पुरता Visa'' मिळेल लवकरच कारण तुम्ही परत जायचं तिकीट आधीच काढलेलं असतं.
आता तुम्हाला ''टेन्शन यादी'' वाढवायची असल्यामुळे, तुम्ही पुण्यात घरच्या सगळ्यांना फोन करून सद्यःपरिस्थतीची कल्पना देता. नंतर आईकडे असलेल्या कार्यक्रमात संभाजीनगरच्या सगळ्या नातेवाईक आणि मित्रपरिवारात ‘’राजश्रीचा Visa हरवला'' ही बातमी वाऱ्यासारखी पसरते.. अहं viral होते. सगळेजण काही ना काही उपाय सुचवतात. आता तुमच्या ''टेन्शन यादीत'' लोकांची भर पडतच असते. सगळे फोन करून धीर देत असतात.
एक रागावलेला माणूस ''अमुक करून बघ, तमुक करून बघ, कॉन्सुलेटला रोज फोन लाव, त्यांना सांग अपॉइंटमेंट द्या लवकर, तरी मी तुला सांगत होतो ती पर्स घेऊन जाऊ नको.'' असं सांगत असतो. हे सगळं बघून तुम्हाला जाणीव होते की आपण आयुष्यातली फार मोठी माती खाल्लेली आहे. तुम्हाला कळून चुकलेलं असतं की निघायच्या आधी 'हे' सांगत होते ते बरोबर होतं. 'ही पर्स नेऊ नको, ह्यातून काहीही खाली पडायची शक्यता आहे'. पण नवऱ्याचं ऐकेल ती बायको कसची. ''विनाशकाले विपरीत बुद्धीला'' अनुसरून तुम्ही चुकीची पर्स घेता. त्यात पुन्हा कार्ड आतल्या कप्प्यात नीट ठेवत नाही, त्याची चेन नीट लावत नाही, घाईगडबडीत पर्स खाली पाडता, त्यातून कार्ड पडले असेल हा विचारही तुमच्या मनाला शिवत नाही!
खरंतर जर्मन सरकारला सांगायला पाहिजे, असं डेबिट कार्डसारखं सुळसूळ कार्ड कुठे रेसिडेंट परमिट म्हणून देतात का? आधीसारखं पासपोर्टात छापून द्या की म्हणजे हरवायचा प्रश्नच नाही!
हे असे सगळे विचार करून आता काहीही उपयोग नसतो. आल्या परिस्थितीला तोंड देणं भाग असतं. आता सगळी भिस्त जर्मन कॉन्सुलेट आणि म्युनिकच्या फॉरेन ऑफिसवर असते. तुम्ही आणि तुमच्याबरोबर ''टेन्शन यादीतले'' सगळे आतुरतेने Visa Interview च्या अँपॉइन्टमेन्टची वाट पाहत असता.
क्रमशः
