आईवडिलांनी संभाजीनगरात एक कार्यक्रम ठेवलेला असतो म्हणून तुम्ही "आनंद पोटात माझ्या माईना" म्हणत म्हणत, एकट्याच(हा शब्द फार महत्वाचा आहे ह्याठिकाणी) म्युनिकहून मुंबईला प्रस्थान करता. आता माहेरी जायचं म्हणलं सगळीकडे "आनंदी आनंद गडे" असतो, हो ना?
एकीकडे मनात हुरहूर असते की आत्ताच लेकराची internship सुरू झालीये, त्याचं सगळं व्यवस्थित होईल की नाही? पण त्याच्या बाबांनी तुम्हाला ग्वाही दिलेली असते की तू निर्धास्त रहा, आम्ही बघतो. अशा सगळ्या विचारांमध्ये तुमचं आनंदी विमान मुंबईला उतरतं. रात्री बाराला तुम्ही विमानाच्या बाहेर येता आणि immigration counter चा रस्ता धरता. मुंबई विमानतळावर नेहमी भली मोठी रांग असते immigration साठी.
पर्स सांभाळत तिथल्या अधिकाऱ्याला तुम्ही तुमचा पासपोर्ट आणि जर्मन रेसिडेंट परमिट कार्ड दाखवता. अधिकारी दादा गप्पा मारत मारत ते चेक करतात. ''किती वर्ष झाली तुम्हाला जर्मनीत? इकडे काय सुट्टीला आलात का? आता कोणत्या गावाला जाणार? इत्यादी इत्यादी. "एकतर रात्रीचे साडेबारा झाले आहेत त्यात माझ्या मागे एवढे लोकं आहेत रांगेत आवरा की पटापटा दादा, ही काय गप्पा मारायची वेळ आहे का?" हे शब्द मनातच बोलून तुम्ही त्यांनी परत केलेला पासपोर्ट आणि जर्मन रेसिडेंट परमिट कार्ड पर्समधे व्यवस्थित(??????) ठेवून तिथून बॅगा घ्यायला निघता.
बॅगाना ट्रॉली न घेता(अतीआत्मविश्वास अन दुसरं काय! ह्यापुढे एखादी चिंगरी बॅग जरी जवळ असेल तरी मी मोठ्ठीच्या मोठ्ठी ट्रॉली घेणार आहे!!)) दोन हातात दोन बॅगा घेऊन तुमची वरात डोमेस्टिक एअरपोर्टला जाणाऱ्या बसकडे निघते. त्यादरम्यान लिफ्टच्या जवळ पर्स कधीतरी खांद्यावरून पडते, मोठी बॅग आडवी होते. घामाने जीव नकोस केलेला असतो. कसंतरी तुम्ही बसजवळ पोहोचता, तिथले लोक तुमचा अवतार बघून विचारतातच, ''ताई ट्रॉली नाही घेतली का बॅगाना?'' कसनुसं हसून तुम्ही ''हो, राहिलीच घ्यायची'' म्हणून बसमध्ये जाऊन बसता.
साधारण रात्री एकच्या आसपास बस डोमेस्टिक एअरपोर्टला पोहोचते. पोटात कावळे कोकलत असतात. पण सकाळी साडेपाचला संभाजीनगरचं विमान असल्यामुळे तुम्ही निर्धास्त असता. आता तिथे उतरून काहीतरी खाऊया असा विचार करून, तुम्ही बॅगा घेऊन इंडिगोच्या काउंटरवर जाता. तिथे बोर्डिंग पास दाखवल्यावर तुम्ही तुमचा पासपोर्ट दाखवण्यासाठी काढता. त्यात तुम्हाला तुमचं रेसिडेंट परमिट कार्ड दिसत नाही. पण तुम्ही पासपोर्ट दाखवता आणि मोठी बॅग चेकिन करता.
तो सोपस्कार पार पडल्यावर आधी तुम्ही तुमच्या पर्सचा आतला कप्पा व्यवस्थित बघता आणि तिथे तुमचं जर्मन रेसिडेंट परमिट कार्ड नसतं. पोटात मोठ्ठा गोळा येतो. प्रचंड तणावाखाली तुम्ही तिथेच खाली बसकण मारता आणि भराभर पर्समधल्या सगळ्या वस्तू जमिनीवर टाकता. तरीही कार्ड कुठेच सापडत नाही. तुम्ही पॅन्टचे खिसे, बॅगेचे सगळे कप्पे, पुन्हा एकदा पर्स तपासता. पण कार्डचा कुठेच पत्ता नसतो. तिथे दारातल्या पोलिसांना सांगून आजूबाजूला शोधाशोध करता. एव्हाना पोटातला गोळा वाढत चाललेला असतो, काय करावं सुधरत नसतं. पायाखालची जमीन सरकणे म्हणजे नेमकं काय असतं, ह्याचा तुम्हाला प्रत्यय येतो.
जर्मन रेसिडेंट परमिट हरवणे म्हणजे पुन्हा जर्मनीत ''नो एन्ट्री''!! ह्या विचारसरशी अंगावर सरसरून काटा येतो, दरदरून घाम फुटतो आणि मग तुम्ही घाबरत घाबरत ह्यांना फोन लावता. ''कार्ड सापडत नाहीये'' म्हणल्यावर तिकडून काय बोलणे बसणार आहेत हे माहित असतंच. पण दुसरं गत्यंतरही नसतं ना! बोलणे खाऊन झाल्यावर तुमच्या लक्षात येतं की आता पुन्हा शोधाशोध करायला आतंरराष्ट्रीय विमानतळावर तुम्हाला कोणीही आत जाऊ देणार नाहीयेत आणि जाऊ दिलं तर इकडचं संभाजीनगरचं विमान सुटेल.
ह्या सगळ्या कश्मकश अवस्थेत तुम्ही विमानाच्या गेटवर येता. तेवढ्यात जर्मनीत असलेल्या भाचीचा उत्साहात फोन येतो. ''मावशी पोहोचलीस का? प्रवास कसा झाला? तुला एकटीला भारी वाटत असेल ना?'' तिच्या आनंदावर विरजण टाकणारं वाक्य तुम्ही तिला सांगता ''माझं रेसिडेंट परमिट सापडत नाहीये, मी बोलते तुझ्याशी नंतर''. ती बिचारी अविश्वासाने फोन ठेवते. माझ्याबरोबर आता अजून चार व्यक्ती माझ्या कार्ड हरवल्याच्या ''टेन्शन यादीत'' येतात. लेक, त्याचे वडील, भाची आणि जावई.
थोडं डोकं शांत झाल्यावर, विमानतळाच्या लॉस्ट अँड फाउंडला तुम्ही तक्रार नोंदवता. जर्मनीत असलेले तीन लोक तुम्हाला धीर देत असतात, लेक, भाची आणि जावई पण चौथा माणूस तुमच्यावर रागावलेलाच असतो, अर्थात प्राणनाथ!! रागावलेले असले तरीही पुढे काय करता येईल ह्याचा शोध ते घेत असतात. आता तुम्ही शरीराने आणि मनाने पार कोलमडून गेलेल्या असता. शेवटी पहाटे साडेतीनला तुम्ही ह्यांना सांगता की कृपया आता झोपा. आपण, मी संभाजीनगरला पोहोचले की पुढे काय करायचं ते बघू. पहाटे चार वाजता तुम्ही कसाबसा एक चहा घशाखाली उतरवता आणि संभाजीनगरला जाणाऱ्या विमानाची वाट पाहत बसता!!
क्रमशः
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा