परतीच्या तारखेपर्यंत Visa काही येणार नाही हे दिसत असते त्यामुळे ते तिकीट रद्द करावे लागते. तोवर तुम्ही कॉन्सुलेटमध्ये रोजच्या रोज, लागेल तेव्हा फोन केलेले असतात. तिथला दादा तुम्हाला नक्कीच ब्लॉक करणार ह्याची तुम्हाला आता खात्रीच वाटायला लागते. येनकेनप्रकारेण फोन लागला तर त्याचं उत्तर ठरलेलं असतं ''तुम्हाला वाट पाहावी लागेल मॅडम!''
दरम्यानच्या काळात मुंबई इंटरनॅशनल एअरपोर्टच्या Lost and found वाल्यांचा ईमेल येतो की तुमचं कार्ड काही आमच्याकडे कोणी आणून दिलं नाही. "अरे कोणाला तरी सापडलं असेलच ना, द्यायचं ना नेऊन तिथं!"
तुमचा एक मामा मंत्र्यांचा PA असतो आणि तोही बऱ्याच लोकांशी बोलून काही होऊ शकतं का ते पाहत असतो. एक दादा मंत्रालयात असतो, तोही म्हणतो, मी काही होतं का ते बघतो. पण सगळ्यांचं म्हणणं एकच असतं जर्मन कॉन्सुलेटमध्ये कोणीच काही करू शकत नाही. तुम्हाला वाट पाहावी लागेल.
आता ''टेन्शन यादीतले'' सगळेजण सतत चौकशी करत असतात. आला का ग Visa? कधी जाणार आहेस? तुमच्याबरोबर घरातले जेष्ठ नागरिकही उगीच तणावात असतात. एक दिवस जर्मन कॉन्सुलेटचा इमेल येतो की म्युनिकच्या फॉरेन ऑफिसने अजून आम्हाला तुमच्या Visa विषयी काहीही कळवले नाहीये त्यामुळे आम्ही काहीच करू शकत नाही.
पूर्ण महिनाभर 'हे' पण म्युनिकच्या फॉरेन ऑफिसमध्ये काही काम होऊ शकतं का ते बघत असतात. पण तिथली अपॉइंटमेंट मिळण्याइतकं दुसरं दुरापास्त काम नाहीये. ते fastest finger first नसतं का, तशी व्यवस्था आहे अपॉइंटमेंट घ्यायची. तिथेही काही होत नसतं. पण हे निगुतीने म्युनिकमध्ये किल्ला लढवत असतात. लेकाच्या ऑफिसला जायच्या वेळी त्याच्यासाठी डबा तयार करणे, घरातलं, बाहेरचं सगळं बघणे, आणि हे सगळं स्वतःचं ऑफिस सांभाळून!
देवाच्या मनात नक्की काय आहे हे आता तुम्ही कळून चुकलेलं असतं. ह्यावर्षी गणपती बाप्पा आणि महालक्ष्म्यांनी तुम्हाला इथेच ठेऊन घेतलेलं असतं. खरोखर गणेश चतुर्थीच्या दिवशी ह्यांना म्युनिकमध्ये तुमच्या Visa विषयी अपॉइंटमेंट मिळते.
तिथली ताई ह्यांना म्हणते की "हां तुमच्या बायकोचे ईमेल वाचले मी. (अगं बाई ईमेल वाचले होते तर एक रिप्लाय का नाही केला? का तुम्ही फक्त कागदी पत्रांनाच उत्तरं पाठवता???). पण माझं काम फक्त Visa द्यायचं आहे. मग देऊ का नको देऊ Visa तुमच्याकडे?" हे मनातच "बाई देऊन टाक आता, अजून कुठं जीव घेते आमचा." आणि काय आश्चर्य! ताई ह्यांना तुमचा सहा महिन्याचा Visa देऊनही टाकते. गणपती बाप्पा आणि महालक्ष्म्यांची कृपा!
आता प्रश्न असतो की Visa सारखा इतका महत्वाचा कागद कुरियरने पाठवावा की नाही? पुन्हा गहाळ बिहाळ झाला तर? ये रे माझ्या मागल्या व्हायचं. मग हे स्वतः तुमचा Visa घेऊन पुण्याला यायला निघतात. मैत्रिण म्हणते की "हे भारीये तुमचं, त्यांनाच यावं लागलं तुला घ्यायला, दिलवाले दुल्हनिया ले जायेंगे!'' तुम्ही ''हे काही तसं नाहीये ग मुली...'कयामत से कयामत तक' आहे!''
ह्या सगळ्या आनंदी वातावरणात तुम्ही एक महत्वाची गोष्ट विसरूनच जाता की तुमचा पासपोर्ट कॉन्सुलेटवाल्यानी ठेऊन घेतलाय, त्यावर Temporary Visa छापून द्यायला! ते म्हणतात ना नकटीच्या लग्नाला सतराशे विघ्न तसं सगळं झालेलं असतं. म्हणजे आता Visa हे स्वतः जर्मनीहून घेऊन निघालेले असतात पण पासपोर्टचं नसतो. म्हणलं ना कयामत से कयामत तक. निस्ता मनस्ताप.
Visa ची वाट पाहत तुम्ही संभाजीनगरातच असता कारण त्यासाठी पत्ता तिथला दिलेला असतो. लगेच तुम्ही कॉन्सुलेटला फोन लावता आणि सगळी परिस्थिती त्यांना समजावून सांगता आणि पासपोर्ट पुण्याला पाठवा असे सांगता. त्यावर त्यांचं ठराविक जर्मन उत्तर येतं की हाताने पत्र लिहून ते पाठवा. जर्मन लोकांचं पत्रप्रेम जगजाहीर आहेच म्हणा. नशीब ते पत्राची PDF पाठवा म्हणतात, त्यांनी जर पोस्टाने पत्र पाठवायला सांगितलं असतं, तर अनिश्चित काळासाठी तुमचा भारतातला मुक्काम लांबला असता हे नक्की.
तुम्ही पुण्यात पोहोचता, हे दुसऱ्या दिवशी Visa घेऊन पुण्यात येतात पण कॉन्सुलेटवाल्यानी पत्राचं उत्तरच पाठवलेलं नसतं. पासपोर्ट पाठवणार आहेत की नाही? म्हणजे आता Visa आहे पण पासपोर्ट नाही! तुम्ही सतत त्यांना फोन लावत असता पण ते उचलतील तर शपथ. तुम्हाला वाटतं केलं त्यांनी ब्लॉक आपल्याला.
पण एकदा फोन लागतो आणि तिथला बाप्या खेकसतो, ''तुम्हाला कळत नाही का आम्ही इथे किती कामात आहोत ते, २ तासांनी फोन करा.'' अरेवा, हे बरंय. ह्यांचे कामं म्हणे! आम्ही महालक्ष्म्यांच्या कामात आहोत, त्यात मला तुमच्याशी डोकं लावत बसावं लागतं आहे त्याचं काय?'' पण कंट्रोल राजश्री कंट्रोल म्हणून, तुम्ही पुन्हा दोन तासांनी त्यांना फोन करता. तो बाप्या ऐकून घेतो आणि तुमचा पासपोर्ट पाठवतो म्हणतो.
महालक्ष्म्यांदरम्यान एक दिवस पासपोर्ट हातात पडतो आणि सगळ्यांचा टांगणीला लागलेला जीव भांड्यात पडतो. सासूबाई, दीर, जावा, पुतणे आणि आम्ही, सगळ्यांनाच ''हुश्श'' वाटतं! आता हे नक्की झालेलं असतं की तुम्ही जर्मनीला जाणार. सगळे सोपस्कार पार पडून तुम्ही २५ सप्टेंबरला जर्मन भूमीवर पाय ठेवता. लेक वाट पाहतच असतो.
तुम्हाला वाटतं, आता सगळं सुरळीत झालं एकदाचं! पण नाही, मुंबईच्या जर्मन कॉन्सुलेटचं म्हणणं असतं की आता पुन्हा हाताने पत्र लिहून कळवा की तुम्हाला तुमची Visa Application Withdraw करायची आहे, नाहीतर तुमच्या पुढच्या प्रक्रियेत अडथळा येईल. तुम्हाला ओरडून विचारावंसं वाटतं ‘’अब क्या बच्ची की जान लोगे क्या?’’ तुम्ही ते पत्र खरडता आणि त्यांना PDF पाठवता. आता चार दिवसांपासून माझ्या पत्राला त्यांचं काहीतरी उत्तर येईल ह्याची वाट पाहतेय!
ह्या पूर्ण अग्निदिव्यात सगळ्या नातेवाईकांचा आणि मित्रमैत्रिणींचा फार मोठा आधार होता. सगळ्यांनी आपापल्या परीने मला जमेल तशी मदत केली. तर अशी ही ११ ऑगस्टला सुरु झालेल साठा उत्तराची Visa ची कहाणी, २५ सप्टेंबरला पाचा उत्तरी सुफळ संपूर्ण!
एकंदर काय, तर मी भारतात आल्या दिवसापासून... अहं रात्रीपासून फक्त आणि फक्त रेसिडेंट परमिटच्या विचारात होते, बस्स!
समाप्त
